Comment le réseau parajudiciaire métaxiste* a réussi à bloquer l’européanisation de la Justice.

(Lettre de Alexandre Yotopoulos publiée dans le journal Documento, 13 Juillet 2020  https://www.documentonews.gr/article/epistolh-giwtopoyloy-sto-documento-pws-to-metaxiko-paradikastiko-kyklwma-apetrepse-ton-exeyrwpaismo-ths-ellhnikhs-dikaiosynhs)


* Ioannis Metaxas. Régime du 4 août . Dictateur dans les faits : août 1936 >> sa mort en 1941

En août 2019, une enseignante en criminologie et politique pénitentiaire de la Faculté de Droit  a publié un article dans lequel elle faisait  une comparaison entre les systèmes de peines dans les paysde l’ U.E. et la Grèce.Dans notre pays, ceux qui purgent des peines de 5 ans maximum constituent 8,3 % de la totalité  alors que la moyenne est de 68,5 % pour ces mêmes peines dans les pays du Conseil de l’Europe. Au contraire, en Grèce, ceux qui purgent une peine supérieure à 5 ans forment 77,3 % de l’ensemble, alors que la moyenne dans les pays du Conseil de l ”Europe est  de 33,4 % . Enfin, les condamnés à perpétuité sont 13,1 % de l’ensemble en Grèce contre 1,7 % de moyenne en Europe. Il faut noter que le pourcentage des perpétuités est supérieur  à celui des peines inférieures à 5 ans. Nous avons donc deux systèmes complètement opposés.

Certains prétendent que dans notre pays les peines lourdes ne le sont que de nom et cela s’explique par l’existence de nombreuses mesures d’indulgence qui, de fait, les annulent. C’est inexact et les exemples suivants le prouvent.

Premier              En  2002, le voleur hollandais O.D. a dérobé , dans le musée d’Amsterdam, deux tableaux de Van Gogh, d’une valeur de quelques millions de dollars . Il a été arrêté en  2004, sans qu’on retrouve les tableaux qu’il avait vendus. Les tableaux ont été retrouvés par hasard en 2016 chez un trafiquant de drogue en Italie. O.D. a été jugé en Hollande et il a purgé sa peine. Combien a-t-il fait de prison ferme ? 25 mois, pas 25 ans , 25 mois !
Si ce vol avait eu lieu en Grèce, O.D. aurait été condamné à au moins 21 ou 25 ans d’emprisonnement. Et il aurait purgé un tiers de sa peine, c’est à dire 7 ans dans le premier cas et 8 ans et 4 mois dans le deuxième, donc une peine plus lourde de 250 à 300 %.

Deuxième       En 2015, j’ai rencontré le détenu Th.P qui avait été arrêté en Belgique en possession de 240 kilos de cocaÏne . La peine qu’il devait purger en Belgique était de 4 ans. S’il avait été arrêté ici,il aurait été condamné à la réclusion à perpétuité et il aurait dû purger 16 ans de prison ferme, 300 % de plus, une peine quadruplée.

Trois          Il y a 5 ans, 50 consommateurs de cannabis ont été déférés à la Justice, (initialement, les poursuites concernaient 500 personnes ) et ils ont été condamnés pour possession en commun de 10 kilos de cannabis. 9 ont été condamnés à perpète et les autres à de plus petites peines. Ils ont déjà fait 5 ans ferme et le procès en appel a été ajourné 9 fois jusqu’à ce jour. Il y a parmi eux un homme âgé, S.Ch,avec 84 % d’invalidité. Ils n’auraient été condamnés dans aucun pays européen. Le petit Urrugay tiers-mondiste est lui-même plus progressiste, plus européen que la Grèce géographiquement européenne. Le cannabis y est légalisé depuis des années.

Quatre     Il y a en prison des centaines de jeunes parmi lesquels des consommateurs, Grecs et étrangers, condamnés à 8 ans parce qu’ils avaient en leur possession quelques grammes de cannabis et la somme astronomique de 20 €. Ils purgent une peine ferme de 2 ans et 4 mois, supérieure à celle du voleur hollandais ! Etant donné que, selon les spécialistes, les consommateurs de cannabis dans notre pays dépassent les 2 millions, ne faudrait-il pas les arrêter et les incarcérer ?

Quant aux mesures d’indulgence, il est bien connu qu’elles ne sont appliquées qu’à nos criminels en col blanc et pas aux simples droit commun. C’est ainsi qu’a été libéré l’ex-maire bien connu avec la loi Paraskévopoulos, alors que les juges ont refusé de libérer des dizaines d’autres prisonniers malades qui remplissaient les conditions exigées par la loi. On est condamné pour quelques grammes de cannabis, mais quand il s’agit des 2 tonnes et demie d’héroïne sur le bateau Noor 1, l’homme d’affaires bien connu a été condamné à 14 ans avec sursis, et il est en détention provisoire dans la prison-villégiature pour VIP à Avlona. On emprisonne aujourd’hui le voleur X.Z. et sa femme enceinte qui a accouché en prison – ils ont 4 autres enfants – parce qu’il a volé7 €, oui 7 €, et 5 croissants! Mais les hommes d’affaire d’Energa qui ont détourné 200 millions d’euros sont libérés avec les mesures d’indulgence. Des peines démesurées pour la masse des détenus, clémence et impunité jusqu’à immunité pour nos criminels en col blanc.

Il y a en prison une foule de détenus, les voleurs petits et moyens . Bien qu’ils soient condamné à des peines relativement faibles, 6 ou 8 ans, , ils croupissent en prison parce qu’ils récidivent et sont, à chaque récidive, chargés de nombreuses condamnations . A la quarantaine, ils ont passé une vingtaine d’années en prison , ils en sortent et ils y entrent à nouveau . Et quand ils sont libérés, ils récidivent à nouveau puisqu’il est exclu qu’ils trouvent un emploi dans les conditions actuelles. Ils reviennent en prison et y passent la majeure partie de leur vie. La prison est pour eux le Céadas[1] moderne.

Il y a à peu près 15 ans, quelques juges avaient été poursuivis et condamnés comme membres d’un réseau parajudiciaire . Mais ils n’étaient que les sacrifiés à un réseau demeuré intact. Il est principalement composé de juges occupant les places les plus élevées dans la hiérarchie de la cour d’Appel, la cour de Cassation et le Conseil d’État,  ceux qui détiennent les postes clés . Bien qu’ils ne soient qu’une minorité, la majorité des juges étant honnêtes et démocrates, ils contrôlent la justice de façon absolue et la dirigent, usant de menaces et de chantages.

C’est l’IDEA[2] de la Justice : Ils sont liés par leur parti pris idéologique. Ils sont super nationalistes, super conservateurs, en faveur d’anciennes pratiques en vigueur il y a 70 ans, opposés à toute modernisation de la Justice, sauf quand elles sont favorables aux criminels en col blanc. Ils ne sont pas disciples de la Junte mais de Metaxas. Ils croient de façon inébranlable à la théorie spartiate du Céadas[3], si les criminels sont anéantis par des peines très lourdes, précipités pour des décennies dans le Céadas moderne – la prison actuelle – la criminalité disparaîtra et les “vertueux” construiront la Troisième Civilisation Hellénique.

Cependant, le “système Céadas” a été appliqué dans le pays ces dernières décennies et a lamentablement échoué. Il a conduit à l’explosion de la criminalité, à un bond du taux de récidive, le plus élevé en Europe, à la surpopulation et aux conditions infernales dans les prisons pour lesquelles la Grèce est continuellement sanctionnée par des amendes . Au contraire, le système européen de peines modérées a conduit à la diminution constante du taux des récidives, à la diminution des crimes, et enfin à la fermeture de prisons en Hollande et en Allemagne. Ce qui constitue un grand succès . Bien-sûr, ce résultat est dû au concept du système pénitentiaire existant en Europe, contraire au système grec dont aucun responsable ne s’occupe sérieusement aujourd’hui.

Non seulement, la Troisième Civilisation Hellénique n’a pas été édifiée, mais on nous a entraînés à la plus grande catastrophe d’après-guerre, à la banqueroute, à la perte de l’indépendance économique pour un demi-siècle environ. Nous sommes la risée des nations. L’impunité constante des responsables de la série de scandales qui ont ébranlé le pays ces dernières décennies fait que la direction politique est convaincue d’être au-dessus des lois, qu’elle demeurera impunie aussi graves que soient ses abus. S’il y avait un État de Droit, si les coupables avaient été punis de façon exemplaire, ne serait-ce que pour un scandale, celui de Vatopédi[4] par exemple, la Grèce n’aurait pas fait faillite .C’est de ce cercle vicieux qu’ a  essayé de nous sortir le nouveau Code pénal 4619 / 2019 qui prévoit des peines plus modérées qui se rapprochent des peines en Europe. La réponse du réseau parajudiciaire métaxiste a été immédiate . Enterrer le nouveau Code, en appliquant avec le gouvernement Nouvelle Démocratie un plan fallacieux en 4 mouvements.

Le premier mouvement a été la suppression sommaire de la plus importante réforme modernisatrice dans le domaine de la justice pénale des dernières décennies , celle de l’exécution de la peine sous surveillance électronique. Elle est non seulement appliquée , au moins ces deux dernières décennies , dans les pays  européens mais elle a un tel succès que dans certains pays, le nombre des prisonniers qui exécutent leur peine avec le bracelet électronique est un nombre à 5 chiffres alors qu’en Grèce il n’atteint même pas les 2 chiffres. On peut se demander comment un gouvernement et un parti, qui se présentent avec ostentation comme libéraux , modernisateurs, réformateurs, suppriment cette réforme réussie. Cela en dit long sur leurs principes, leur morale, leur nature puisqu’ils violent leurs propres principes pour des raisons d’opportunisme à bon marché.
Ils en sont même arrivés à supprimer le bracelet électronique à deux prisonniers, étudiants dans l’enseignement supérieur   avec des sanctions disciplinaires déloyales. Cela, quand toutes les institutions européennes considèrent les études comme le moyen le meilleur et le plus sûr de réintégration dans la société et demandent à l’administration de les encourager. Avec cette suppression, ils abrogent l’art. 110 A du Code 4619/2019 qui prévoyait de mettre sous surveillance électronique ceux qui avaient purgé1/5 de leur peine de détention, 2/5 de réclusion et 14 ans pour les perpétuités.

Le deuxième mouvement  était l’interprétation subreptice, manifestement anticonstitutionnelle  de l’article 465 du nouveau Code Pénal par les juges du réseau . Même les étudiants en première année de droit savent que la disposition supralégislative de l’art.2 du C.P. établit le principe de l’application rétroactive de la loi la plus favorable. L’interprétation des juges abolit ce principe en privant ceux qui ont été condamnés avec le C.P. précédent de l’application de la nouvelle loi, plus favorable. Devant cette violation flagrante, c’est curieusement la conspiration du silence du côté du Barreau, une sorte de connivence. cela donne à penser que quelques avocats de renom ont joué un certain rôle, étant opposés aux diminutions des peines puisque ce sont les lourdes peines qui leur assurent des rétributions à 5 ou 6 chiffres. Le seul à avoir pris, dès le début, une position claire, et c’est tout à son honneur, est, le vice-bâtonnier du Barreau d’Athènes, Th. Sofos. Dans un article de juillet 2019, il a donné l’interprétation juste de l’article 465, à l’opposé de la déloyauté des juges. Interprétation confirmée par la suite par le Tribunal Correctionnel d’Athènes avec la décision 2371/ 2019 du 17/10/2019 qui jugeait anticonstitutionnelle la disposition de l’article 465 du nouveau Code Pénal 4619/2019.

Le troisième mouvement était une mystification grossière , sans précédent, des prisonniers. Le 19 août 2019 , une annonce affichée dans toutes les prisons invitait les prisonniers qui purgent une peine de  réclusion supérieure à 15 ans et de détention supérieure à 8 ans à déposer une demande de réduction de leur peine conformément au nouveau CP 4619/2019. Cela, après décision et mandat des directions des deux ministères, pas du Directeur car c’était dans toutes les prisons. Des centaines, ou des milliers de prisonniers, étaient concernés. Ils ont presque tous déposé leur demande et ils attendaient, pleins d’anxiété, la réduction de leur peine. Ils attendent encore . Personne n’a eu de réduction de peine. Et, pire, leurs procès en Appel ont été programmés de sorte qu’ils se déroulent sans l’application du nouveau C.P. 4619/2019.

Et nous arrivons au quatrième mouvement. Quand le nouveau  Code est entré en vigueur, un grand nombre de prisonniers  , condamnés en première instance à des peines supérieures à 10 ans, avaient déjà effectué ,réellement, une grande partie du tiers décisif qui, conformément à l’ancien C.P., permettait la libération ( tiers complété par les journées de travail en prison ) . Avec une petite réduction à laquelle ils avaient droit selon le principe de l’application rétroactive de la loi la plus favorable, ils auraient eu purgé un tiers de leur peine et auraient été libérés. Rien n’a été fait . Au contraire, le temps d’emprisonnement a été prolongé en retardant avec des reports la date du Jugement en Appel d’environ un an. Si bien qu’à ce moment-là , ils auront purgé le tiers de leur peine. Par conséquent; la Cour d’Appel les jugera forcément avec l’ancien C.P. car avec le nouveau, ils devraient déjà avoir été libérés.Ils ont été mis devant un fait accompli. Cette manipulation a exclu pour les juges la possibilité de les juger avec le C.P. le plus favorable.

Pour finir, revenons à la prof. d’Université que j’ai citée au début . Vers la fin de son article, elle écrit, se référant au nouveau C.P. 4619/2019: ” la critique qui lui a été faite est dans une large mesure injuste. On l’a accusé d’être cause d’impunité, d’indulgence excessive ou encore d’être inadapté en pratique. Ses faiblesses sont en réalité liées à ce que le législateur n’est probablement pas allé assez loin, afin que les inévitables changements futurs ne le conduisent à un retour en arrière.”

Malheureusement pour le pays, pour la société, pour la Justice, madame la Professeure avait absolument raison. C’est exactement ce qui s’est passé.



                                                                               Prison de Korydallos

Juin 2020

                                                                                                                                                           Alékos Yotopoulos


[1] fosse à Sparte où étaient précipités les condamnés à l’époque de la Grèce Antique.

[2] organisation clandestine anticommuniste d’officiers dans l’armée.

[3] voir la note 3

[4] monastère du Mont Athos.



Πως το Μεταξικό Παραδικαστικό κύκλωμα απέτρεψε τον Εξευρωπαϊσμό της Ελληνικής Δικαιοσύνης

(Επιστολή που δημοσιεύτηκε στην ηλεκτρονική σελίδα της εφημερίδας Documentoστις 13/7/2020  https://www.documentonews.gr/article/epistolh-giwtopoyloy-sto-documento-pws-to-metaxiko-paradikastiko-kyklwma-apetrepse-ton-exeyrwpaismo-ths-ellhnikhs-dikaiosynhs)

Τον Αύγουστο του 2019 δημοσιεύτηκε ένα άρθρο μιας επίκουρης καθηγήτριας Εγκληματολογίας και Σωφρονιστικής πολιτικής της Νομικής Σχολής.

Σ’ αυτό έκανε μια σύγκριση ανάμεσα στα συστήματα ποινών στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στην Ελλάδα. Σύμφωνα μ’ αυτήν ενώ στη χώρα μας όσοι εκτίουν ποινή μέχρι 5 έτη αποτελούν το 8,3% των εκτιόμενων ποινών η διάμεσος των ποινών αυτών των χωρών του Συμβουλίου της Ευρώπης είναι 68,5%  του συνόλου. Αντίθετα όσοι εκτίουν ποινή άνω των 5 ετών είναι στην Ελλάδα το 77,3% του συνόλου, ενώ η διάμεσος των ποινών αυτών των χωρών του Συμβουλίου της Ευρώπης είναι το 33,4%. Όσοι τέλος εκτίουν ποινή ισοβίων στην Ελλάδα είναι το 13,1% του συνόλου έναντι της διαμέσου 1,7% των Ευρωπαίων. Ας σημειωθεί ότι το ποσοστό των ισοβίων στη χώρα μας είναι μεγαλύτερο απ΄αυτό όσων εκτίουν ποινή μέχρι 5 έτη. Δηλ. έχουμε δυο συστήματα τελείως αντίθετα.

Ορισμένοι ισχυρίζονται ότι οι βαριές ποινές στη χώρα μας είναι μόνο ονομαστικές κι ότι εξηγούνται απ’ το γεγονός ότι υπάρχουν διάφορες ευεργετικές διατάξεις που τις αναιρούν στην ουσία. Αυτό δεν είναι ακριβές και το αποδεικνύουν τα εξής αποκαλυπτικά παραδείγματα.

Πρώτο, το 2002 ο  Ολλανδός ληστής O. D. Έκλεψε από το Μουσείο του Άμστερνταμ δυο πίνακες του Βαν Γκόγκ, αξίας κάποιων εκατομμυρίων δολαρίων. Συνελήφθη το 2004  χωρίς να βρεθούν οι πίνακες, τους οποίους είχε πουλήσει. Οι πίνακες βρέθηκαν το 2016 τυχαία στο σπίτι  ενός ντήλερ ναρκωτικών στην Ιταλία. Ο ληστής O. D.  δικάστηκε στην Ολλανδία και  εξέτισε την ποινή  του. Πόση ήταν η πραγματική έκτιση ποινής; 25 μήνες, όχι χρόνια αλλά μήνες! Αν η ληστεία αυτή είχε γίνει στην Ελλάδα, ο ληστής  O. D. θα είχε καταδικαστεί τουλάχιστον σε 21 ή σε 25 χρόνια κάθειρξης. Κι απ΄αυτά θα είχε εκτίσει πραγματικά το ένα τρίτο, δηλαδή στην πρώτη περίπτωση 7 έτη και στη δεύτερη 8 έτη και 4 μήνες, άρα ποινή 250% βαρύτερη στη πρώτη και 300% στη δεύτερη.

Δεύτερο, το 2015 συνάντησα τον κρατούμενο Θ. Ρ. που είχε συλληφθεί στο Βέλγιο για  κατοχή 240 κιλών κοκαΐνης. Η πραγματική ποινή που όφειλε να εκτίσει στο Βέλγιο ήταν 4 χρόνια. Αν είχε συλληφθεί εδώ θα είχε καταδικαστεί σε ισόβια κάθειρξη και θα όφειλε να εκτίσει τότε πραγματικά την ποινή των 16 ετών, δηλαδή θα είχαμε αύξηση 300%, τετραπλασιασμό της ποινής!

Τρίτο, πριν 5 χρόνια παραπέμφθηκαν 50 άτομα  (αρχικά η δίωξη θα ήταν για 500) χρήστες κάνναβης και καταδικάστηκαν για κατοχή συνολικά 10  κιλών κάνναβης, εκ των οποίων οι 9 έχουν καταδικαστεί σε ισόβια κάθειρξη και οι υπόλοιποι σε μικρότερες ποινές. Έχουν ήδη εκτίσει 5 χρόνια πραγματικής ποινής και το εφετείο τους έχει αναβληθεί 9 φορές. Ανάμεσά τους είναι και ένας ηλικιωμένος, ο Σ.Χ. με 84% αναπηρία. Σε καμία Ευρωπαϊκή χώρα δεν θα είχαν καταδικαστεί. Ακόμη και η μικρή Ουρουγουάη του Τρίτου Κόσμου είναι πιο προοδευτική πιο ευρωπαϊκή απ΄την γεωγραφικά «ευρωπαϊκή» Ελλάδα, έχοντας νομιμοποιήσει τη χρήση κάνναβης εδώ και χρόνια.

Τέταρτο, μέσα στη φυλακή υπάρχουν εκατοντάδες νεαροί αλλά και λιγότερο νεαροί χρήστες, Έλληνες   και αλλοδαποί, με ποινή 8 ετών  επειδή κατείχαν ορισμένα γραμμάρια κάνναβης και βρέθηκε πάνω τους το αστρονομικό ποσό των 20 Ευρώ. Εκτίουν πραγματική ποινή 2 ετών και 4 μηνών δηλαδή μεγαλύτερη απ΄αυτήν του Ολλανδού ληστή! Δεδομένου ότι σύμφωνα με τους ειδικούς, οι χρήστες κάνναβης στη χώρα μας ξεπερνούν τα 2 εκατομμύρια, μήπως θα’ πρεπε να συλλάβουν κι αυτούς και να τους φυλακίσουν;

Όσον αφορά τις ευεργετικές διατάξεις είναι πασίγνωστο ότι αυτές εφαρμόζονται μόνο στους ημέτερους εγκληματίες του λευκού κολάρου κι όχι στους απλούς ποινικούς. Έτσι αποφυλακίστηκε ο γνωστός πρώην Δήμαρχος με τον ευεργετικό νόμο Παρασκευόπουλου, ενώ απ΄την άλλη οι δικαστές αρνήθηκαν την αποφυλάκιση σε δεκάδες άλλους κρατούμενους ασθενείς που ικανοποιούσαν τις προϋποθέσεις του νόμου. Καταδικάζονται για κατοχή μερικών γραμμαρίων κάνναβης αλλά αν πρόκειται για 2,5 τόνους ηρωίνης στο Noor 1 ο γνωστός επιχειρηματίας καταδικάζεται σε 14 έτη με αναστολή και προφυλακίζεται στη φυλακή  – θέρετρο για τους VIP τον Αυλώνα. Καταδικάζεται σε 7 χρόνια κάθειρξης ο κλέφτης Ι. Μ. γιατί «έφαγε ψωμί και σαλάμι απ’ το μπακάλη» και φυλακίζουν σήμερα τον κλέφτη Χ.Ζ. και την έγκυο γυναίκα του, που γέννησε μέσα στη φυλακή, με άλλα 4 παιδιά, γιατί έκλεψε 7 ευρώ, ναι 7 ευρώ και 5 κρουασάν! Αλλά οι δύο επιχειρηματίες της Energa που καταχράστηκαν 200 εκατομμύρια Ευρώ αποφυλακίζονται με τις ευεργετικές διατάξεις. Εξοντωτικές ποινές για την μάζα των ποινικών, επιείκεια και ατιμωρησία μέχρι ασυδοσίας για τους ημέτερους εγκληματίες του λευκού κολάρου. 

Μέσα στη φυλακή υπάρχει μια πολυπληθής ομάδα. Αυτή των μικρό -μεσαίων κλεφτών. Αυτοί, παρότι έχουν σχετικά μικρές ποινές 6 ή 8 ετών, παραμένουν φυλακισμένοι για μεγάλα χρονικά διαστήματα γιατί λόγω υποτροπής τους φορτώνουν πολλαπλές καταδίκες. Ενώ είναι σαραντάρηδες έχουν περάσει συνολικά πάνω από 20 χρόνια στη φυλακή, μπαινοβγαίνοντας.  Κι όταν αποφυλακιστούν πάλι θα υποτροπιάσουν, αφού αποκλείεται να βρουν κάποια εργασία με τις σημερινές συνθήκες. Θα ξαναγυρίσουν στη φυλακή, περνώντας έτσι σχεδόν όλη τη ζωή τους στη φυλακή. Αυτή είναι γι αυτούς ο σύγχρονος Καιάδας.

Πριν από 15 περίπου χρόνια, λιγοστοί Δικαστές είχαν διωχθεί και καταδικαστεί ως μέλη παραδικαστικού Κυκλώματος. Αυτοί όμως δεν ήταν παρά τα εξιλαστήρια θύματα, ώστε να παραμείνει ανέπαφο το κύκλωμα. Αποτελείται κυρίως από δικαστές στις ανώτερες βαθμίδες στο Εφετείο,  στον Άρειο Πάγο στο ΣτΕ και κατέχει τις θέσεις κλειδιά. Έτσι παρότι είναι μειονότητα και η πλειονότητα των δικαστών είναι τίμιοι και Δημοκρατικοί, ελέγχει απόλυτα την δικαιοσύνη, την ποδηγετεί απειλώντας κι εκβιάζοντας. Είναι ο ΙΔΕΑ της Δικαιοσύνης. Αυτό που τους ενώνει είναι η ιδεοληψία τους. Είναι υπερεθνικόφρονες, υπερσυντηρητικοί, υπέρ της διαιώνισης των παλιών πρακτικών που ίσχυαν πριν 70 χρόνια, αντίθετοι σε οποιονδήποτε εκσυγχρονισμό της Δικαιοσύνης, εκτός αν αυτός είναι ευνοϊκός προς τους εγκληματίες του λευκού κολάρου. Δεν είναι καν χουντικοί αλλά περισσότερο Μεταξικοί. Πιστεύουν ακράδαντα στην Καιαδική θεωρία, ότι αν εξοντωθούν οι εγκληματίες με βαρύτατες ποινές, ρίχνοντας τους για δεκαετίες  στο σύγχρονο Καιάδα, τη σημερινή φυλακή, θα εκλείψει η εγκληματικότητα και οι υπόλοιποι «ενάρετοι» θα οικοδομήσουν τον Τρίτο Ελληνικό Πολιτισμό.

Όμως το Καιαδικό αυτό σύστημα εφαρμόστηκε στη χώρα τις τελευταίες δεκαετίες και απέτυχε παταγωδώς. Οδήγησε στην έκρηξη της εγκληματικότητας, στην αλματώδη αύξηση του ποσοστού υποτροπιασμού των απολυόμενων που είναι από τα μεγαλύτερα στην Ευρώπη, στον υπερπληθυσμό και στις συνθήκες κόλασης στις φυλακές, για τις οποίες η χώρα τιμωρείται με συνεχή πρόστιμα. Στο κτίσιμο συνεχώς νέων φυλακών. Αντίθετα  το Ευρωπαϊκό σύστημα μετριοπαθών ποινών οδήγησε στη σταθερή μείωση του ποσοστού υποτροπιασμού, στη μείωση του αριθμού των εγκλημάτων και τέλος στο κλείσιμο φυλακών στην Ολλανδία και στη Γερμανία. Πράγμα που από μόνο του συνιστά μεγάλη επιτυχία. Βέβαια σ’ αυτό το αποτέλεσμα παίζει ρόλο και το είδος του «σωφρονισμού» που υπάρχει στην Ευρώπη που είναι κι αυτό αντίθετο με το ελληνικό. Με το οποίο κανείς αρμόδιος δεν ασχολείται σοβαρά σήμερα.

‘Όχι μόνο δεν οικοδομήσαμε τον Τρίτο Ελληνικό Πολιτισμό, αλλά οδηγηθήκαμε στη μεγαλύτερη μεταπολεμική καταστροφή, στη χρεωκοπία, στην απώλεια του ενός τετάρτου του εθνικού προϊόντος, στην απώλεια της οικονομικής ανεξαρτησίας για περίπου μισό αιώνα. Γίναμε το ρεντίκολο των εθνών. Η διαρκής ατιμωρησία των μεγαλόσχημων υπεύθυνων των σκανδάλων που συγκλόνισαν τη χώρα τις τελευταίες  δεκαετίες, έπεισαν την πολιτική ηγεσία ότι είναι  υπεράνω των νόμων ότι θα μείνει ατιμώρητη, όσο βαριές κι αν είναι οι ατασθαλίες της. Αν υπήρχε Κράτος Δικαίου, αν είχαν τιμωρηθεί παραδειγματικά οι ένοχοι έστω και σε ένα σκάνδαλο π.χ. αυτό του Βατοπεδίου,  η Ελλάδα δεν θα είχε χρεωκοπήσει.

Απ΄αυτόν το φαύλο κύκλο της Καιαδικής Δικαιοσύνης και με καθυστέρηση δεκαετιών,  προσπάθησε να μας βγάλει ο νέος Π.Κ. 4619/2019 προβλέποντας μειωμένες ποινές, ώστε να πλησιάσουμε αυτές της Ευρώπης. Η απάντηση του Μεταξικού Παραδικαστικού Κυκλώματος  ήταν άμεση. Μαζί με τη νέα κυβέρνηση της ΝΔ, εφαρμόζοντας ένα υποχθόνιο σχέδιο βασισμένο σε 4 κινήσεις, τον έθαψαν. Η πρώτη κίνηση ήταν η κατάργηση στην ουσία της σημαντικότερης  εκσυγχρονιστικής μεταρρύθμισης στο χώρο της ποινικής δικαιοσύνης τις τελευταίες δεκαετίες, της έκτισης της ποινής με ηλεκτρονική επιτήρηση. Όχι μόνο εφαρμόζεται τουλάχιστον τις 2 τελευταίες δεκαετίες στις Ευρωπαϊκές χώρες αλλά είναι τόσο πετυχημένη που σε ορισμένες χώρες ο αριθμός των καταδίκων που εκτίουν την ποινή τους με ηλεκτρονική επιτήρηση είναι πενταψήφιος, όταν στην Ελλάδα δεν ήταν ούτε διψήφιος. Είναι να απορεί κανείς πως μια κυβέρνηση κι ένα κόμμα που επαίρονται ότι είναι φιλελεύθεροι, εκσυγχρονιστές, μεταρρυθμιστές, καταργούν αυτήν την πετυχημένη μεταρρύθμιση. Αυτό λέει πολλά για τις αρχές, την ηθική, το ποιόν τους αφού καταπατούν τις αρχές τους για λόγους φτηνά οπορτουνιστικούς.

Έφτασαν μάλιστα στο σημείο να κόψουν το βραχιολάκι από δυο φοιτητές που φοιτούσαν σε Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα τον Γ. Μ. και τον Β. Δ. με στημένα πειθαρχικά. Τη στιγμή που όλοι οι Ευρωπαϊκοί θεσμοί θεωρούν τη φοίτηση ως το καλύτερο και ασφαλέστερο μέσο για την επανένταξη στην  κοινωνία και ζητούν από τις αρχές να την ενθαρρύνουν. Με την κατάργηση αυτή εξουδετερώνουν το άρθρο 110Α του 4619/2019 που προέβλεπε την ηλ. επιτήρηση  για όσους έχουν εκτίσει το 1/5 της φυλάκισής τους, τα 2/5 της κάθειρξης και 14 έτη για τα ισόβια.

Η δεύτερη κίνηση ήταν η εξόφθαλμα αντισυνταγματική και υποβολιμαία ερμηνεία της διάταξης του άρθρου 465 του νέου Π.Κ. απ’ τους δικαστές του κυκλώματος. Ακόμη κι οι πρωτοετείς φοιτητές γνωρίζουν τη διάταξη υπερνομοθετικής ισχύος του άρθρου 2 του Π.Κ. που καθιερώνει την αρχή της αναδρομικής εφαρμογής του επιεικέστερου νόμου. Η ερμηνεία που κάνουν οι δικαστές καταργεί αυτή την αρχή, αφού αφαιρεί απ΄αυτούς που καταδικάστηκαν με τον προηγούμενο Π.Κ. τη δυνατότητα να τύχουν της εφαρμογής του νέου επιεικέστερου νόμου. Είναι αξιοπερίεργο ότι μπροστά σ’ αυτήν την κραυγαλέα παραβίαση υπήρξε μια συνωμοσία σιωπής απ’ την πλευρά των Δικηγορικών Συλλόγων, ένα είδος συμπαιγνίας. Φαίνεται ότι ορισμένοι μεγαλοδικηγόροι έπαιξαν κάποιο ρόλο, όντας ενάντιοι στις μειώσεις των ποινών, αφού είναι οι βαριές ποινές που τους εξασφαλίζουν  τις πενταψήφιες και εξαψήφιες απολαβές. Ο μόνος που πήρε εξαρχής καθαρή θέση προς τιμή του είναι ο Αντιπρόεδρος του Δικηγορικού συλλόγου Θ. Σοφός. Με άρθρο του τον Ιούλιο του 2019 έδωσε τη σωστή ερμηνεία της διάταξης 465 κόντρα στην υποβολιμαία των δικαστών. Ερμηνεία που επιβεβαίωσε μετέπειτα το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών με την απόφαση του 2371/2019 της 17/10/2019 με την οποία έκρινε ως αντισυνταγματική τη διάταξη του άρθρου 465 του νέου Π.Κ. 4619/2019.

Η Τρίτη κίνηση ήταν μια πρωτοφανής και  χυδαία εξαπάτηση των κρατουμένων. Στις 19 Αυγούστου2019 τοιχοκολλήθηκε σε όλες τις φυλακές της χώρας μια ανακοίνωση που  καλούσε τους κρατούμενους που  εκτίουν κάθειρξη άνω των 15 ετών και φυλάκιση άνω των 8 ετών να υποβάλλουν αίτηση για τη μείωση της ποινής τους σύμφωνα με το νέο Π.Κ. 4619/2019. Αυτό έγινε μετά από απόφαση και εντολή από τις ηγεσίες των δυο Υπουργείων κι όχι απ’ το Διευθυντή, αφού έγινε σ’ όλες τις φυλακές. Κι αφορούσε εκατοντάδες ή και χιλιάδες κρατούμενους. Σχεδόν όλοι οι αναφερόμενοι κατάδικοι έκαναν αίτηση και περίμεναν εναγωνίως τη μείωση της ποινής τους. Ακόμη περιμένουν. Σε κανένα δεν μείωσαν την ποινή, σε κανένα δεν απάντησαν. Έκαναν κάτι ακόμη χειρότερο. Δρομολόγησαν τη δίκη τους στο Εφετείο, έτσι ώστε να γίνει χωρίς την εφαρμογή του νέου  Π.Κ. 4619/2019.

Και φτάνουμε στην 4η κίνηση. Μια μεγάλη μερίδα κρατουμένων με πρωτόδικες ποινές άνω των 10 ετών, όταν ετέθη σε ισχύ ο νέος Π.Κ. είχαν εκτίσει πραγματικά ένα σημαντικό τμήμα του κρίσιμου ενός τρίτου, που σύμφωνα με τον παλιό Π. Κώδικα επέτρεπε την απόλυση (με προσθήκη μεροκάματων). Αν τους έκαναν μικρή μείωση που δικαιούνταν σύμφωνα με την αρχή της αναδρομικότητας του επιεικέστερου νόμου, αυτοί θα είχαν εκτίσει το ένα τρίτο και θα αποφυλακίζονταν. Όχι  μόνο δεν το έκαναν, αλλά αντίθετα επέκτειναν χρονικά μέσω αναβολών την ημερομηνία του Εφετείου κατά ένα χρόνο περίπου, έτσι ώστε όταν αυτό συνέλθει, οι κρατούμενοι να έχουν εκτίσει πραγματικά το ένα τρίτο.  Κι άρα το Εφετείο να υποχρεούται   αναγκαστικά να τους δικάσει με τον παλιό Π.Κ., αφού αν ίσχυε ο νέος θα έπρεπε να είναι ήδη αποφυλακισμένοι. Τους έθεσαν προ τετελεσμένου γεγονότος. Μ’ αυτήν την μεθόδευση απέκλεισαν απ΄τους δικαστές τη δυνατότητα να τους δικάσουν με τον επιεικέστερο Π.Κ.

Τελειώνοντας ξαναγυρίζουμε στην κ. Καθηγήτρια που ανέφερα στην αρχή. Προς το τέλος του άρθρου της γράφει, αναφερόμενη στο νέο Π.Κ. 4619/2019:

«η κριτική που του ασκήθηκε είναι σε μεγάλο βαθμό άδικη. Κατηγορήθηκε ότι δημιουργεί ατιμωρησία, υπερεπιείκεια ή ότι είναι στην πράξη ανεφάρμοστο. Οι αδυναμίες του στην πραγματικότητα συναρτώνται μάλλον με το ότι ο νομοθέτης δεν προχώρησε αρκετά, έτσι ώστε οι αναπόφευκτες μελλοντικές αλλαγές να μην το οδηγήσουν σε πισωγύρισμα».

Δυστυχώς για τη χώρα, για την κοινωνία, για τη Δικαιοσύνη η κ. Καθηγήτρια είχε απολύτως δίκαιο.

Αυτό ακριβώς συνέβη.

Φυλακές Κορυδαλλού

Ιούνης 2020

Αλέκος Γιωτόπουλος     

lETTRE DE MAITE PEYNAUD, COMPAGNE D’ ALEXANDRE YOTOPOULOS SUR LA SITUATION DANS LES PRISONS GRECQUES ( PUBLIE SUR LE SITE DU JOURNAL DOCUMENTO LE PREMIER MAI )

Dernièrement, on a soudain beaucoup parlé de la situation dans les prisons grecques, en cette période où sont prises des mesures restrictives pour la prévention contre le coronavirus.
A propos de l’affaire du détenu Vassilis Dimaki *, et de sa juste revendication, je tiens à déclarer que je souscris aux appels et aux protestations publiés ces jours-ci, qu’ils proviennent des prisonniers qui s’élèvent contre les conditions carcérales, de ses parents ou d’organisations et associations pour la défense des droits de l’homme.
Maintenant, avec la pandémie,on commence à parler des droits et de la protection des prisonniers, des migrants et des SDF. Mais j’ai bien peur qu’une fois de plus, on ne découvre que  ce qui constitue la “normalité” depuis des années

Une République qui respecte ses principes démocratiques devrait protéger efficacement ceux qui sont totalement vulnérables, parce que les plus exposés et que leur vie est en danger.
Compagne d’Alexandre Yoyopoulos ( 76 ans ), détenu depuis 17 ans et 10 mois, les cinq dernières années dans l’aile n°5 de la prison de Korydallos,, je peux affirmer que la situation dans les prisons Etait et Est terrible pour les prisonniers . Certains côtés de cette situation sont consignés de la façon la plus énergique, non dans une lettre de détenus mais dans un rapport du Comité Européen pour la prévention de la torture publié il y a quelques jours, relatif aux mesures prises contre la pandémie.


Au contraire de ce que déclare le gouvernement qui n’a même pas osé permettre le désengorgement des prisons avec une ordonnance jamais publiée , je tiens à assurer qu’aucune mesure sérieuse n’a été prise pour la protection de la santé et de la sécurité des prisonniers , parmi lesquels des personnes particulièrement fragiles à cause, exactement,  de ces conditions de détention inadmissibles, souffrant d’affections profondes ou encore d’un âge avancé.


Je peux assurer que pendant ces deux mois de confinement où ” nous restions chez nous pour nous protéger, nous et nos êtres chers”,les prisonniers étaient à la merci d’une probable dissémination du virus, dans des conditions d’hygiène inexistantes, sans accès aux services de santé . Dans l’aile 5, il y a 20 dortoirs, 19 avec 15 détenus et le 20ième avec 26 personnes. Chaque dortoir n’a que 2 lavabos. Tout cela,en violation flagrante du Code Pénitentiaire et de la législation européenne qui prévoient un maximum de 6 personnes par dortoir.
Le 3 mars, les visites des parents et des avocats ont été interrompues, ainsi que les permissions régulières de sortie .  Depuis 2 mois,les conditions de vie de ces êtres n’ont eu aucune place dans le point quotidien d’information du Ministère  de la Santé, sinon, celle celle d’une “bombe sanitaire” dans la société. De la même façon exactement que pour les migrants et les SDF.


Maintenant, nous découvrons également que sont violés les droits fondamentaux des prisonniers, comme le droit à l’éducation.

Maintenant nous découvrons que la règle du système pénitentiaire est le prolongement de la peine, avec des transferts punitifs sans fin, avec la privation des droits, avec la violations de règlements essentiels de la législation européenne.

Ayant vécu de près cette réalité pendant près de 18 ans, je trouve  pour le moins hypocrite de n’en voir qu’une partie .. Dans le cas d’ A. Yotopoulos qui purge une peine d’emprisonnement à perpétuité et qui remplit depuis longtemps, en raison de son âge, les conditions requises par la loi pour sa mise en liberté, les violations ci-dessus étaient et sont la seule réalité. Durant des années, ses demandes de permission de sortie, 8 ,  ont été rejetées. Quant à la 9ième, déposée en octobre 2019, elle reste sans réponse jusqu’à ce jour, alors que le délai fixé est de 2 mois. C’est aujourd’hui le seul prisonnier qui n’a eu aucune permission. Son droit  à l’enseignement a été entravé par tous les moyens. Et pourtant, il réussi à obtenir deux diplômes grâce  à l’enseignement à distance de l’Université française Paris Diderot.
Aujourd’hui, il a terminé sa thèse de Doctorat en mathématiques. Sans accès à un ordinateur,disposant de quelques livres, d’un stylo et de papier. Et de sa dignité pour affronter seul l’attitude hostile de l’administration pénitentiaire.
Il y a à peu près un an, avec de nombreux citoyens de Grèce et d’autres pays européens, j’ai signé un texte qui a été publié dans la presse : ” le principe de l’égalité devant la loi est-il toujours respecté en Grèce ?”

( journal Documento 9 juin 2019 ).

Un an plus tard, la même interrogation revient avec insistance et exige une réponse. Pour tous ceux qui croyons à une société démocratique.


* V.Dimakis, détenu à Koridallos, a été brutalement transféré à la prison de Grévéna, au nord de la Grèce , ” pour des raisons de sécurité “. Lesquelles ? Il est  en grève de la faim et de la soif . Il demande à  être ramené à Korydallos pour pouvoir continuer ses études.


                                                           

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΗΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥ ΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ ΜΑΪΤΕ ΠΕΪΝΩ ΓΙΑ ΤΗΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΚΡΑΤΗΣΗΣ ΣΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ

(Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Documento την 1η Μαΐου 2020 https://www.documentonews.gr/article/parembash-ths-syntrofoy-giwtopoyloy-maite-peinw-gia-tis-synthhkes-krathshs-stis-fylakes )

Τις τελευταίες μέρες, άρχισε ξαφνικά να γίνεται λόγος για την κατάσταση στις ελληνικές φυλακές την περίοδο των μέτρων για την προστασία από τον κορονοϊό. Με αφορμή την τελευταία υπόθεση του κρατούμενου Βασίλη Δημάκη και το δίκαιο αίτημά του, θέλω να δηλώσω ότι συνυπογράφω κάθε έκκληση, ή αίτημα που δημοσιεύτηκε όλες αυτές τις μέρες, είτε προέρχεται από τους ίδιους του κρατούμενους οι οποίοι διαμαρτύρονται για τις συνθήκες στις φυλακές, είτε από τους συγγενείς τους, είτε από οργανώσεις ή ενώσεις που εκφράζουν τον χώρο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Όμως φοβάμαι ότι για μια ακόμη φορά ανακαλύπτουμε κάτι που αποτελεί «κανονικότητα» εδώ και χρόνια, όχι μόνο αυτή την στιγμή, που με αφορμή την πανδημία, αρχίζει να γίνεται λόγος για τα δικαιώματα και την προστασία των κρατουμένων, όπως επίσης των μεταναστών, και των αστέγων.

Μια Δημοκρατία που σέβεται τις αρχές της, θα έπρεπε να προστατέψει αποτελεσματικά αυτούς ακριβώς που είναι ολοκληρωτικά ευάλωτοι, καθώς η δική τους ζωή βρίσκεται πρωτίστως σε κίνδυνο.

Ως σύντροφος του Αλέκου Γιωτόπουλου (76 ετών), κρατούμενου επί 17 χρόνια και 10 μήνες, πέντε χρόνια στην πτέρυγα Ε των φυλακών Κορυδαλλού, μπορώ να βεβαιώσω ότι η κατάσταση στις ελληνικές φυλακές, ήταν και παραμένει ζοφερή για όλους τους κρατούμενους. Κάποιες πλευρές αυτής κατάστασης, διαπιστώνει με τον πιο εμφατικό τρόπο, όχι μια επιστολή απόγνωσης βαρυποινιτών, αλλά η ίδια η Επιτροπή για Πρόληψη των Βασανιστηρίων του Συμβουλίου της Ευρώπης με Έκθεσή της που δόθηκε πριν λίγες μέρες στην δημοσιότητα, εν μέσω των μέτρων για την πανδημία. Αντίθετα με ό,τι δηλώνει η Κυβέρνηση, η οποία δεν τόλμησε καν να επιτρέψει την αποσυμφόρηση των φυλακών με την Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου που δεν δημοσιεύτηκε ποτέ, θέλω να διαβεβαιώσω ότι κανένα σοβαρό μέτρο δεν έχει ληφθεί για την προστασία της υγείας και της ασφάλειας των κρατουμένων, μεταξύ των οποίων υπάρχουν άνθρωποι με ιδιαίτερα ευάλωτη κατάσταση υγείας λόγω ακριβώς των ίδιων αυτών απαράδεκτων συνθηκών κράτησης, με υποκείμενα νοσήματα, υπερήλικες. Μπορώ να βεβαιώσω, ότι όλο αυτό το διάστημα των σχεδόν δυο μηνών που «μείναμε σπίτι για να προστατέψουμε τους εαυτούς μας και τους αγαπημένους μας», οι κρατούμενοι βρέθηκαν στο έλεος μια πιθανής διασποράς του ιού, με ανύπαρκτες συνθήκες υγιεινής, χωρίς πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας. Στην πτέρυγα Ε, υπάρχουν 10 θάλαμοι, στους 9 από τους οποίους κρατούνται 15 άτομα ανά θάλαμο και σε έναν, 26 άτομα. Σε κάθε θάλαμο υπάρχουν μόνο δυο νιπτήρες. Όλα τα παραπάνω παραβιάζουν κατάφωρα τον Σωφρονιστικό Κώδικα και την Ευρωπαϊκή Νομοθεσία, που προβλέπουν μέχρι 6 άτομα ανά θάλαμο.

Από τις 3 Μαρτίου έχουν διακοπεί τα επισκεπτήρια συγγενών και δικηγόρων, ενώ έχουν σταματήσει και οι άδειες εξόδου. Επί δυο μήνες, οι συνθήκες ζωής αυτών των ανθρώπων, δεν είχαν θέση στην καθημερινή ενημέρωση του Υπουργείου Υγείας, παρά μόνο σαν «υγειονομική βόμβα» για την «κοινότητα». Όπως ακριβώς και οι μετανάστες ή οι άστεγοι.

Τώρα ανακαλύπτουμε επίσης, ότι παραβιάζονται βασικά δικαιώματα των κρατουμένων, όπως είναι το δικαίωμα στην εκπαίδευση. Τώρα ανακαλύπτουμε ότι ο κανόνας είναι ο σωφρονισμός να αποτελεί επέκταση της ποινής, με εκδικητικές μεταγωγές που συνεχίζονται χωρίς τέλος, με στέρηση δικαιωμάτων, με παραβίαση βασικών διατάξεων της ελληνικής αλλά και της ευρωπαϊκής νομοθεσίας.

Έχοντας ζήσει από κοντά το σύστημα αυτό επί σχεδόν 18 χρόνια, πιστεύω ότι είναι τουλάχιστον υποκριτικό να βλέπουμε σήμερα ένα μέρος μόνο αυτής της πραγματικότητας. Στην περίπτωση του Αλέκου Γιωτόπουλου, που εκτίει ποινή ισοβίων και έχει συμπληρώσει προ πολλού τις προϋποθέσεις που θέτει ο νόμος, για την αποφυλάκιση του λόγω ηλικίας, οι παραπάνω παραβιάσεις, ήταν και είναι η μόνη πραγματικότητα.

Επί χρόνια, του έχουν απορρίψει οκτώ φορές αιτήματα για τακτικές άδειες. Για την τελευταία ένατη αίτηση που έκανε τον Οκτώβριο του 2019, δεν έχουν απαντήσει ακόμη μέχρι σήμερα, ενώ θα όφειλαν να απαντήσουν εντός δυο μηνών. Είναι σήμερα ο μόνος κρατούμενος που δεν έχει πάρει ούτε μια άδεια. Για χρόνια ολόκληρα, παρεμπόδισαν με εκδικητικότητα και με κάθε μέσον, το δικαίωμα του στην εκπαίδευση. Κι όμως κατάφερε να πάρει δυο πτυχία με σπουδές εξ αποστάσεως από Γαλλικό Πανεπιστήμιο και σήμερα έχει ολοκληρώσει Διδακτορική Διατριβή στα Μαθηματικά. Χωρίς πρόσβαση σε ηλεκτρονικό υπολογιστή, διαθέτοντας μόνο ελάχιστα βιβλία, μολύβι και χαρτί, και την αξιοπρέπεια του να αντιμετωπίσει μόνος, χωρίς καμιά υποστήριξη, την εχθρική στάσητης Διοίκησης της φυλακής. 

Πριν περίπου ένα χρόνο, υπέγραψα με πολλούς άλλους πολίτες από την Ελλάδα και άλλες ευρωπαϊκές χώρες, ένα κείμενο που δημοσιεύτηκε στον τύπο, με τίτλο: «ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ Η ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΗΣ ΑΡΧΗΣ ΤΗΣ ΙΣΟΤΗΤΑΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟ ΝΟΜΟ;» (Εφημερίδα DOCUMENDO 9 Ιουνίου 2019). 

Ένα χρόνο μετά, το ίδιο ερώτημα επανέρχεται επίμονα και ζητάει απάντηση. Για όλους όσους πιστεύουμε σε μια αληθινά δημοκρατική κοινωνία.

ETAT DE DROIT OU ETAT DES JUGES?

(Lettre de Dimitris Scarpalezos publiée dans le journal Documento, Dimanche 28/8/ 2019)

https://www.documentonews.gr/article/kratos-dikaioy-h-kratos-dikastwn

Une des caractéristiques principales de l’Etat de Droit est non seulement la séparation des pouvoirs mais aussi leur limitation par la validité générale de la loi.   Le législateur légifère mais seulement dans le cadre et les limites de la Constitution. Le pouvoir exécutif gouverne mais seulement en respectant l’application de la loi. Le pouvoir judiciaire est responsable de décider qui est coupable et qui est innocent et de fixer la peine imposée mais seulement dans la limite des lois en vigueur. Tous ces pouvoirs sont tenus de fonctionner en respectant la logique élémentaire et en justifiant leurs décisions avec des arguments rationnels et contrôlables fondés sur le principe de la validité générale des lois. Dans une démocratie, tout citoyen a le droit de contrôler si le pouvoir respecte ces principes de base de l’Etat de Droit. Il est inadmissible que l’application des lois dépende des intérêts politiciens ou des pressions internationales. Il est inadmissible que les juges, pour des raisons idéologiques, appliquent les lois   avec “une géométrie variable”. Dans ce cas, l’Etat a le devoir d’empêcher les décisions arbitraires, même celles des juges quand ils refusent d’appliquer la loi. La qualité d’un État ne se mesure pas tellement dans les cas faciles (par exemple ceux où tous sont d’accord pour une mesure de clémence) mais dans les cas “difficiles”, c’est -à-dire précisément quand la démocratie doit prouver qu’elle applique ses propres principes même si cela est désagréable pour certains ! Le cas du traitement des condamnés au procès du 17 Novembre (le déroulement même du procès) est une des pages les plus noires de la justice grecque : le fameux État de Droit y a été mis à l’épreuve et a été couvert de honte. Au procès, un pamphlet journalistique était davantage pris en compte par certains juges que les données de l’instruction ! Les règles de preuve et de présentation des indices ont été contournées sous la pression d’interventions politiques ouvertes et sous l’influence d’intérêts économiques car une issue “défavorable” du procès risquait d’empêcher les Jeux Olympiques et les affaires juteuses qui en dépendaient.

Après le procès et de manière systématique, les mesures d’indulgence généralement appliquées ont été refusées à ces condamnés uniquement sur la base d’intérêts politiciens tandis que naturellement elles étaient appliquées sans problème aux condamnés de droit commun ! Ainsi, les permissions de sortie auxquelles ils avaient droit leur étaient trop souvent refusées tandis qu’elles ne posaient aucun problème dans le cas des condamnés de droit commun “non politiques” qui ont commis des crimes sous le mobile “compréhensible”(et somme toute “plus noble”?)du gain personnel !Le cas le plus scandaleux est celui d’Alexandre Yotopoulos qui a été condamné sans preuves suffisantes mais pour qui l’application de la loi est systématiquement repoussée, pour ne pas froisser les haines et les préjugés politiques d’une partie du monde politique et du corps judiciaire. L’octroi de permissions de sortie devrait aller de soi dans son cas car il y a eu de nombreux cas de jurisprudence dans ce sens, y compris pour des condamnés au procès du 17 Novembre qui ont finalement eu des permissions. Mais jamais Alexandre Yotopoulos pour lequel cette mesure, pourtant inscrite dans la loi n’a jamais été appliquée, avec des prétextes tirés par les cheveux et sans aucune justification raisonnée comme l’impose la loi. De même il lui a été interdit d’avoir un ordinateur pour sa thèse de mathématiques, de correspondre électroniquement avec sa directrice de thèse.  Il en est de même pour la libération conditionnelle prévue par la loi grecque, après 17 ans de séjour en prison, que les juges refusent exceptionnellement dans le cas de Yotopoulos, sans justification explicite, ce qu’ils sont tenus de faire par la loi.  La libération de détenus après un certain nombre d’années de séjour  en prison ou Pour des raisons de santé décrites par la loi est une règle dont ont profité  jusqu’à Patakos membre de la junte des colonels ainsi qu’une série de condamnés pour des crimes particulièrement horribles. C’est-à-dire, on arrive à une situation insensée où, exceptionnellement dans le cas de Yotopoulos, les lois ne sont pas appliquées et ceci sans aucune justification juridique ! 

Dans des cas pareils, l’Etat a le devoir de protéger les citoyens des préjugés et de la haine arbitraire de certains juges et de compléter les lois par des décrets qui perm au ettent l’application des lois dans la lettre et l’esprit dans lequel elles ont été votées. Le pouvoir exécutif doit et peut exiger des juges d’appliquer les lois votées par le pouvoir législatif et demander des comptes à tous ceux qui refusent de faire leur devoir et qui refusent même de justifier juridiquement leurs décisions arbitraires au lieu d’agir en respectant les lois et la logique la plus élémentaire.

ΚΡΑΤΟΣ ΔΙΚΑΙΟΥ Η ΚΡΑΤΟΣ ΔΙΚΑΣΤΩΝ;

(Επιστολή του Δημήτρη Σκαρπαλέζου στην εφημερίδα DOCUMENTO στις 28/8/2019)

https://www.documentonews.gr/article/kratos-dikaioy-h-kratos-dikastwn

Στα βασικά χαρακτηριστικά ενός κράτους δικαίου περιλαμβάνονται ο διαχωρισμός των εξουσιών αλλά και ο περιορισμός των εξουσιών από τη γενική ισχύ του νόμου!

Ο νομοθέτης μπορεί να νομοθετεί αλλά μόνο στα πλαίσια του συντάγματος, η εκτελεστική εξουσία μπορεί να κυβερνά αλλά μόνο εφαρμόζοντας τους νόμους, η δικαστική εξουσία μπορεί να αποφασίζει ποιος είναι ένοχος και πώς θα τιμωρηθεί αλλά μόνο στα πλαίσια των νόμων της πολιτείας. Επίσης όλες αυτές οι εξουσίες είναι υποχρεωμένες να λειτουργούν σεβόμενες τη λογική και την υποχρέωση να δικαιολογούν τις αποφάσεις και επιλογές τους με λογικά και ελέγξιμα επιχειρήματα βασισμένα στη γενική ισχύ των νόμων. Σε μια δημοκρατία κάθε πολίτης δικαιούται να ελέγξει την εξουσία για το αν σέβεται αυτές τις βασικές αρχές κράτους δικαίου. Η εφαρμογή των νόμων δεν μπορεί να εξαρτάται ούτε από πολιτικές σκοπιμότητες ούτε από διεθνείς πιέσεις.

Δεν είναι δυνατό οι δικαστές με ιδεολογικούς όρους να εφαρμόζουν τους νόμους κατά περίπτωση και η πολιτεία πρέπει να μπορεί να εμποδίζει την αυθαιρεσία, ακόμη και των δικαστών όταν ΔΕΝ εφαρμόζουν τους νόμους.

Η ποιότητα ενός κράτους δικαίου και μιας δημοκρατίας δοκιμάζεται όχι στα εύκολα (π.χ. όταν όλοι συμφωνούν σε ένα ευεργετικό μέτρο) αλλά στα δύσκολα, δηλαδή όταν πρέπει ακριβώς η δημοκρατία να αποδείξει ότι σέβεται τις ίδιες τις αρχές της, έστω κι αν κάποιοι ενοχλούνται από την εφαρμογή τους.

Η περίπτωση των καταδικασθέντων στη δίκη της 17 Νοέμβρη (αλλά και η ίδια η διαδικασία της δίκης) είναι από τις πιο μελανές στιγμές όπου δοκιμάστηκε και ντροπιάστηκε το περίφημο κράτος δικαίου.

Στην ίδια τη δίκη ένα φυλλάδιο δημοσιογράφων επηρέαζε πολλούς δικαστές περισσότερο από την ίδια τη δικογραφία και οι κανόνες απόδειξης και πειστηρίων παρακάμφθηκαν υπό την πίεση πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων και της ανάγκης να μην εμποδιστεί με κανέναν τρόπο ούτε να μπει σε κίνδυνο το «μέγα φαγοπότι» των Ολυμπιακών Αγώνων.

Μετά τη δίκη και συστηματικά η εφαρμογή των ευεργετικών μέτρων του νόμου αναστελλόταν κατά περίπτωση με πολιτικά κριτήρια (που βέβαια δεν ίσχυαν για κοινούς εγκληματίες).

Ετσι, απλά μέτρα άδειας ή απελευθέρωσης έπειτα από κάποια χρόνια ή για λόγους υγείας, τα οποία ίσχυαν δίχως πρόβλημα για κοινούς εγκληματίες, με διάφορα προσχήματα ή δίχως καμία δικαιολογία δεν εφαρμόζονται σε αυτές τις περιπτώσεις (ενώ συστηματικά εφαρμόζονται στις περιπτώσεις εγκληματιών μαφιόζων ή γενικότερα ανθρώπων που εγκλημάτησαν με το «ευγενές» και «κατανοήσιμο» κίνητρο του κέρδους).

Η πιο σκανδαλώδης περίπτωση είναι αυτή του Αλέξανδρου Γιωτόπουλου, που όχι μόνο καταδικάστηκε δίχως επαρκή αποδεικτικά στοιχεία, αλλά και για τον οποίο η εφαρμογή των νόμων αναστέλλεται συστηματικά ώστε να καλυφθεί η εμπάθεια ενός κομματιού του πολιτικού κόσμου και του δικαστικού σώματος. Η παροχή άδειας κατά τον νόμο θα έπρεπε να είναι προφανής στην περίπτωσή του γιατί υπήρξαν πολλά προηγούμενα, ακόμη και καταδικασθέντων της δίκης της 17 Νοέμβρη που τελικά πήραν άδεια, αλλά για τον ίδιο τον Αλέξανδρο Γιωτόπουλο δεν έγινε καμία εφαρμογή αυτού του νόμιμου μέτρου και με καμία επαρκή δικαιολογία. Επίσης του αφαιρέθηκε με προσχηματικά επιχειρήματα η δυνατότητα να γράψει σε υπολογιστή το διδακτορικό του στα μαθηματικά και να επικοινωνεί με τον επιβλέποντα καθηγητή μαθηματικών μέσω ηλεκτρονικής αλληλογραφίας.

Το ίδιο ισχύει για την αποφυλάκισή του, την οποία κατά νόμο δικαιούται αφού έχει περάσει πάνω από τα κατά τον νόμο 17 χρόνια στη φυλακή. Τελείως αυθαίρετα αρνούνται κάποιοι δικαστές (και δίχως να συντάξουν οποιοδήποτε δικαιολογητικό σημείωμα, όπως κατά τον νόμο οφείλουν να κάνουν).

Η απελευθέρωση καταδικασθέντων έπειτα από κάποια χρόνια φυλάκισης ή για λόγους υγείας, καθοριζόμενα από τον νόμο, είναι κανόνας από τον οποίο ούτε ο χουντικός Παττακός δεν εξαιρέθηκε ούτε πολλοί άλλοι καταδικασθέντες ακόμη και για στυγερά εγκλήματα.

Δηλαδή φτάνουμε στην παρανοϊκή κατάσταση όπου κάποιοι νόμοι δεν εφαρμόζονται μόνο και κατ’ εξαίρεση στην περίπτωση του Αλ. Γιωτόπουλου και δίχως καμία νομική δικαιολογία!

Σε τέτοιες περιπτώσεις η πολιτεία έχει το καθήκον να προστατεύει τους πολίτες από την αυθαίρετη εμπάθεια κάποιων δικαστών και να συμπληρώσει τους νόμους με εφαρμοστικά διατάγματα που να επιτρέπουν ακριβώς αυτό που οφείλει να κατοχυρώνει, δηλαδή την εφαρμογή των νόμων με το γράμμα και το πνεύμα με τα οποία ψηφίστηκαν.

Η εκτελεστική εξουσία πρέπει και μπορεί να απαιτεί από τους δικαστές να εφαρμόζουν τους νόμους που ψήφισε η νομοθετική εξουσία και να ζητάει λογαριασμό από όσους κατάφωρα αρνούνται το καθήκον τους να δικαιολογούν τις αποφάσεις τους με γνώμονα τους νόμους και την απλή λογική.

*Ο Δημήτρης Σκαρπαλέζος είναι επίκουρος καθηγητής Μαθηματικών, Παρίσι 7 (συνταξιούχος)

ILS ONT ÉCRASÉ IONESCO

(Lettre d’Alékos Yotópoulos, de la prison de Korydallos à propos du rejet de ses demandes de permission)

(Lettre publiée dans l’hebdomadaire To Pontiki le 18 / 10 / 2019)

http://www.topontiki.gr/article/346801/synetripsan-ton-ionesko-epistoli-toy-alekoy-giotopoyloy-apo-tis-fylakes-korydalloy

Le 3 novembre 2 018, j’ai déposé ma huitième demande de permission. Après multiples incidents et  retards, elle a été rejetée à l’unanimité le 20 septembre par le Conseil constitué du Procureur N. Pimenidi,
du directeur I. Kaezlari et de l’assistante sociale S.Assimakopoulou.

Alors que, en ce qui me concerne, les conditions prévues dans l’article 55 du Code Pénitentiaire sont toutes remplies, le Procureur a imaginé une chicane originale. Il admet certes que ma conduite est irréprochable mais qu’elle est le produit d’une dissimulation visant à obtenir une permission de sortie ! Oui, lecteur, tu as bien lu. Depuis 17 ans, je feins la bonne conduite sans que personne ne s’en soit aperçu, sauf le Procureur. .. J’ai obtenu quatre diplômes en Mathématiques, un Master, j’ai fini ma thèse de ma propre initiative, sans aucune aide, dans des conditions antiscientifiques déplorables, avec l’administration de la prison qui a tout fait pour me faire interrompre mes études en me privant de l’utilisation d’un ordinateur.

Aujourd’hui, j’ai le droit d’enseigner dans toute université française en contribuant à la recherche par mon Doctorat, selon l’avis de mes professeurs. Mais tout cela n’est pas la preuve de mon intégration, alors que, par mon travail universitaire, j’ai vraiment accepté les principes de la société.  Pour le Procureur, cela signifie que je participe au crime et que je simule . Que dire ? Les bras m’en tombent. Ces gens-là ont écrasé Ionesco.

En écrivant tout cela, le Procureur attaché à la prison révèle qu’il n’a aucune idée de ce qui se passe à l’intérieur. Car un des rares points positifs de la prison est que le détenu ne peut ni feindre ni faire du cinéma. Et cela , à cause des dures conditions d’incarcération et de vie commune. La prison fonctionne comme une lentille grossissante , révélant la nature de chaque prisonnier. Il y a des prisonniers qui ont de l’influence et qui sont respectés même par les plus durs et les plus violents, d’autres qui sont l’objet d’ironie de la part des détenus et même de violence. Les gardiens de chaque section, en rapport quotidien avec les détenus , connaissent à fond chacun d’eux et transmettent ainsi les informations à leurs supérieurs. Curieusement, le Procureur en ignore l’essentiel.

Est-ce vrai ou pas que quand j’ai déposé une demande de  permission, des cadres supérieurs de la prison disaient que j’y avais droit et que ce n’était pas juste de me la refuser ?
Est-ce vrai ou pas qu’en janvier le Procureur semblait  y être favorable en envoyant d’urgence l’assistante sociale chez ma compagne, en vue de dresser  son rapport conformément à la procédure ?
Est-ce vrai ou pas  que le Procureur disait: ” Quel rapport a Yotopoulos avec tous les autres ?

Comment a-t-il été mêlé à tout ça et est-il interné ?”

Qu’est-il survenu et qui est intervenu pour qu’un jour, il fasse cette volte-face, comprise par tous et digne d’un grand acrobate ?

Est-ce vrai ou pas  que le Conseil m’a convoqué le 30 mai pour m’annoncer qu’ils étaient en attente de la décision favorable de La Cour Suprême sur les demandes de permissions ?
Est-ce vrai ou pas que pendant ces deux séances du Conseil, les deux autres membres n’ont pas ouvert la bouche, jouant les potiches ?

Si nous avions un Etat de Droit, la prépondérance du Procureur au Conseil aurait un sens, puisqu’il serait impartial. mais quand nous avons un Etat chicanier, comme à présent, cela revient à la dissolution du Conseil. Nous avons un théâtre de l’absurde avec l’incessant monologue du Procureur en quête de l’amélioration de la chicane et les deux autres membres qui n’osent proférer un seul mot, à cause du veto. En 2013, lors de mes troisième et quatrième demandes, l’assistante sociale avait osé parler et il y avait eu une voix en ma faveur et si mon transfert à Domokos * n’était pas intervenu, j’en aurais eu une seconde. Aujourd’hui, six ans après et avec une conduite irréprochable, au lieu d’en avoir davantage, je n’ai aucune voix. Cela veut dire que du côté du fonctionnement des institutions carcérales la situation d’aujourd’hui est pire que celle de la période Samaras.

Mercredi 2 octobre 2019

Prison de Korydallos

Alekos Yotopoulos.



* Prison de haute sécurité instaurée les derniers mois du gouvernement Samaras / Venizelos.

 

συνετριψΑν τον ιονεσκο

(Επιστολή του Αλέκου Γιωτόπουλου από τις φυλακές Κορυδαλλού για την απόρριψη των αιτημάτων του για άδεια)

http://www.topontiki.gr/article/346801/synetripsan-ton-ionesko-epistoli-toy-alekoy-giotopoyloy-apo-tis-fylakes-korydalloy

Στις 3 Νοεμβρίου του 2018 έκανα την όγδοη αίτηση για τακτική άδεια. Μετά από διάφορα επεισόδια και καθυστερήσεις, το Συμβούλιο, αποτελούμενο απ’ τον εισαγγελέα κ. Ν. Ποιμενίδη, τον διευθυντή κ. Ι. Καζλάρη και την κοινωνική λειτουργό κ. Σ. Ασημακοπούλου, την απέρριψε ομόφωνα στις 20 Σεπτεμβρίου του 2019. 

Επειδή οι προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 55 του Σωφρονιστικού Κώδικα στην περίπτωσή μου εκπληρώνονται όλες, ο κ. εισαγγελέας σκαρφίστηκε μια πρωτότυπη μέθοδο στρεψοδικίας. Ισχυρίζεται ότι ναι μεν η συμπεριφορά μου στη φυλακή είναι άψογη, αλλά αυτό είναι αποτέλεσμα προσποίησης για να πετύχω τα ωφελήματα της άδειας! Ναι, σωστά διάβασες, αναγνώστη. Προσποιούμαι τον καλό επί 17 χρόνια χωρίς να με έχει πάρει χαμπάρι κανείς, εκτός απ’ τον κ. εισαγγελέα. Πήρα τέσσερα διπλώματα Μαθηματικών, ένα Master, τελείωσα το Διδακτορικό, με δική μου πρωτοβουλία, χωρίς τη βοήθεια κανενός, μέσα σε άθλιες αντιεπιστημονικές συνθήκες. Με τη διοίκηση της φυλακής εναντίον μου, που προσπάθησε το 2005 να διακόψει τις σπουδές μου και δεν μου έδωσε ποτέ τον ηλεκτρονικό υπολογιστή που είχα ανάγκη.
Σήμερα μπορώ να διδάξω σε οποιοδήποτε γαλλικό πανεπιστήμιο, προσέφερα στην έρευνα με τη διδακτορική διατριβή μου, όπως λένε οι καθηγητές μου, αλλά αυτά δεν σημαίνουν ότι είμαι ενσωματωμένος στην κοινωνία, αφού αποδέχομαι έμπρακτα τις αρχές της και εργάζομαι γι’ αυτήν, αλλά κατά τον κ. εισαγγελέα σημαίνει ότι συμμετέχω στο έγκλημα και προσποιούμαι! Τι να πεις; Σηκώνεις τα χέρια ψηλά. Οι άνθρωποι συνέτριψαν τον Ιονέσκο.

Μ’ αυτά που γράφει ο κ. εισαγγελέας – επόπτης της φυλακής αποκαλύπτει ότι δεν έχει ιδέα για το τι γίνεται μέσα σ’ αυτήν. Γιατί ένα απ’ τα λίγα καλά της φυλακής είναι ότι σ’ αυτήν δεν μπορεί κάποιος κρατούμενος να προσποιηθεί, να παίξει θέατρο. Λόγω των σκληρών συνθηκών και του συνεχούς κοινοβίου. Αυτή λειτουργεί σαν μεγεθυντικός φακός που αποκαλύπτει το ποιόν του κάθε κρατουμένου. Υπάρχουν κρατούμενοι που έχουν κύρος και τους σέβονται ακόμη και οι πιο σκληροί και βίαιοι, και άλλοι που αντιμετωπίζονται με ειρωνεία ή και βία. Οι φύλακες σε κάθε πτέρυγα, που τους συναναστρέφονται καθημερινά, γνωρίζουν τον κάθε κρατούμενο σαν κάλπικη δεκάρα κι απ’ αυτούς αντλούν πληροφορίες τα ανώτερα στελέχη της. Είναι αξιοπερίεργο ότι ο κ. εισαγγελέας αγνοεί τα βασικά.

Είναι ή δεν είναι αλήθεια ότι όταν έκανα την αίτηση, ανώτερα στελέχη της φυλακής έλεγαν ότι πρέπει να δοθεί άδεια στον Γιωτόπουλο γιατί τη δικαιούται και έχει αδικηθεί; Είναι ή δεν είναι αλήθεια ότι τον Ιανουάριο ο κ. εισαγγελέας εμφανίστηκε ευνοϊκός για την άδεια, στέλνοντας επειγόντως την κοινωνική λειτουργό στο σπίτι της συντρόφου μου για να συντάξει την αναφορά της σύμφωνα με την προβλεπόμενη διαδικασία; Είναι ή δεν είναι αλήθεια ότι ο εισαγγελέας έλεγε «τι σχέση έχει ο Γιωτόπουλος με τους άλλους; Πώς έμπλεξε και βρίσκεται εδώ μέσα;». 
Τι μεσολάβησε, ποιος και τι του μήνυσε και ξαφνικά σε μια μέρα έκανε κωλοτούμπα, μεγαλοπρεπή κυβίστηση που αντιλήφθηκαν οι πάντες; Είναι ή δεν είναι αλήθεια ότι με κάλεσαν στο Συμβούλιο στις 30 Μαΐου για να μου πουν ότι περιμένουν να καθαρογραφεί σε λίγες μέρες το βούλευμα του Αρείου Πάγου για τις άδειες, που ήταν ευνοϊκό, για να αποφασίσουν; Είναι ή δεν είναι αλήθεια ότι στο Συμβούλιο στις 18 Σεπτέμβρη δεν είπαν λέξη γι’ αυτό, αγνόησαν το περιεχόμενό του και μου είπαν ότι θα με ξανακαλέσουν; Είναι ή δεν είναι αλήθεια ότι και στα δύο αυτά Συμβούλια τα άλλα δύο μέλη δεν άνοιξαν το στόμα τους να πουν έστω μια λέξη κάνοντας απλώς τη γλάστρα;

Αν είχαμε Κράτος Δικαίου, η πρωτοκαθεδρία του εισαγγελέα στο Συμβούλιο θα είχε κάποιο νόημα, αφού θα ήταν αδέκαστος. Όταν όμως έχουμε Κράτος Στρεψοδικαίου, όπως σήμερα, το Συμβούλιο διαλύεται. Έχουμε ένα θέατρο του παραλόγου με τον ακατάσχετο μονόλογο του εισαγγελέα σε αναζήτηση της βέλτιστης στρεψοδικίας και τα δύο άλλα μέλη να μην τολμούν ν’ αρθρώσουν λέξη λόγω του βέτο του εισαγγελέα. Το 2013, στην τρίτη και τέταρτη αίτησή μου, η κοινωνική λειτουργός τολμούσε να μιλήσει κι έτσι είχα πάρει μια ψήφο και αν δεν μεσολαβούσε ο Δομοκός θα έπαιρνα και δεύτερη. Σήμερα, έξι χρόνια μετά και με άψογη συμπεριφορά, αντί να έχω περισσότερες, έχω μηδέν ψήφους. Δηλαδή από πλευράς λειτουργίας των θεσμών της φυλακής η σημερινή κατάσταση είναι χειρότερη κι απ’ αυτήν της περιόδου Σαμαρά.

Τετάρτη 2 Οκτωβρίου 2019

Φυλακές Κορυδαλλού

Αλέκος Γιωτόπουλος

COMMENT LES JUGES TAILLENT LES LOIS EN PIECES

(Lettre de A. Yotopoulos publiée dans le journal Documento, dimanche 8 juillet 2018

https://www.documentonews.gr/article/alexandros-giwtopoylos-pws-oi-dikastes-koyreliazoyn-toys-nomoys)

Dans le but de faire obstacle à ma mise en liberté légitime, certains juges ont bafoué l’art. 105 du Code pénal, en l’ignorant, en le falsifiant, en violant ainsi l’esprit et la lettre dudit article. Ces deux dernières années, j’ai déposé quatre demandes de mise en liberté qui ont été toutes rejetées. Les deux premières réponses s’appuient sur des arguments extravagants et les deux autres ont été archivées par les procureurs sans la moindre explication. Étant donné) qu’à première vue tout cela paraît invraisemblable, je suis donc obligé, au risque d’être fastidieux, de mentionner quelques éléments d’information. J’invite le lecteur à les vérifier en le renvoyant au Code pénal 2015 de M. Spiridakis, Éd. Sakkoula.

Violation n°1 : conformément à l’art.  105, § 2 du Code pénal (p. 47), un condamné à perpétuité de plus de 70 ans, s’étant acquitté d’une peine de 19 ans, est mis en liberté la 19ème année, même si une peine supplémentaire, outre celle de la perpétuité, lui a été infligée. La peine est calculée avec les mesures d’indulgence prévues pour deux raisons : la première raison se réfère à l’alinéa 1 du § 6 de l’art. 105 (p. 49), à savoir : « pour une remise en liberté conditionnelle la peine purgée est calculée de façon favorable (pour le détenu) selon les dispositions en vigueur». Donc, du moins pour l’art. 105, la « peine expiée » est censée être la plus favorable.  La seconde raison résulte d’une comparaison entre l’avantage accordé à un détenu âgé en réclusion temporaire (2/5 de la peine) et celui accordé à un détenu plus jeune (1/3 de la peine), alinéa 2, § 6, p. 49. Étant donné que les 2/5 sont plus longs que 1/3, les 2/5 ne peuvent pas être réels car, dans ce cas, il n’y pas de bénéfice et le détenu plus âgé purge une peine plus longue que le plus jeune.

Donc, logiquement pour le condamné à perpétuité les 19 ans sont calculés avec les mesures d’indulgence. En novembre 2015, lors de ma première demande, j’avais purgé 20 ans, aujourd’hui 28 ans et demi et ma mise en liberté continue de m’être refusée (peine réelle : 15 ans et 11 mois, plus 9 ans et 4 mois, en raison de l’âge et 3 ans et 3 mois pour obtention d’un Master en Mathématiques octroyé par une université française). Il est toutefois important de souligner que telle est l’interprétation de l’ordonnance 1169/2009 de la Cour de Cassation qui précise que « le § 2  est une disposition spécifique qui régit systématiquement et intégralement la mise en liberté conditionnelle des détenus âgés, tout en excluant explicitement l’application concomitante du § 6 ». Les juges en rejetant ma demande refusent l’ordonnance 1169/2009, sans pour autant répondre à la question cruciale : quelle est, selon eux, le bénéfice exprimé en termes clairs, concis et mesurables,  tel que prévu par le § 2, alinéas 1, 2, 3 pour les détenus de plus de 70 ans et en quoi diffère-t-il de celui accordé aux plus de 65 ans ?

Ils vont me rétorquer qu’ils ne répondent pas à des condamnés « terroristes ». Mais c’est la logique, la raison, leur « science » et  l’ordonnance 1169/2009 qui les interpellent ! Éluder la réponse signifie qu’ils ne peuvent pas répliquer, qu’ils sont conscients de la fraude qu’ils commettent en abolissant une disposition législative, la seule qui m’autorise une mise en liberté conditionnelle.

Violation n°2 : le § 4 de l’art. 105 du Code pénal (p. 48), stipule : « en tout état de cause, le détenu peut être libéré s’il a passé 25 ans en détention et si le cumul des peines purgées dépasse cette limite ». Selon l’alinéa 1 du § 6, les 25 ans sont calculés avec les mesures d’indulgence prévues et, partant, j’ai le droit d’être mis en liberté dès lors que j’ai expié 28 ans et demi de la peine. Cette disposition est sans équivoque. La seule et unique signification est la mise en liberté après une détention de 25 ans, calculée avec le bénéfice accordé et indépendamment de la peine réellement purgée. Toute autre interprétation se référant à la peine minimum réellement exécutée rendrait cette disposition nulle et non avenue, étant donné que le § 6 prévaut sur le § 4. Il s’agit, en fait, de l’abolition d’une disposition législative autorisant ma mise en liberté conditionnelle.

Violation n°3 :   Ici nous abordons le « cœur » même de la fraude et de la déraison. Selon le § 6, accorder la mise en liberté conditionnelle à un condamné à perpétuité, présuppose que ce dernier ait purgé 15 ans de la peine réelle, durée majorée des 2/5 des peines cumulées ». En conclusion, « un détenu peut être libéré après 19 ans d’incarcération » (alinéa 4, p. 49). Selon l’alinéa 1 du § 6, mentionné ci-dessus, cette exécution de peine est calculée, par définition, de façon favorable, soit 15 ans de peine réelle  et 4 ans, soit en fonction des mesures d’indulgence. Étant donné la définition figurant au premier alinéa du § 6 les 19 années ne peuvent être une durée réelle car, le cas échéant, il conviendrait de le mentionner de façon explicite. Ceci est à la portée d’un simple lycéen et, par ailleurs, confirmé de façon absolue et incontestable si nous comparons le § 6 avec l’article 110B, § 2 (p. 55), d’un contenu similaire, qui se réfère au cas particulier de la mise en liberté conditionnelle sous surveillance électronique. Au § 2, il est question d’une mesure semblable à celle énoncée au § 6 de l’article 105. Seuls les chiffres diffèrent, dès lors qu’il s’agit d’un bracelet électronique. La citation conclut verbatim à l’alinéa 3 du § 2 : « en tout état de cause, le détenu peut être libéré s’il a réellement (je le souligne) passé 14 ans en établissement pénitentiaire. En revanche, les 19 ans stipulés au § 6 de l’article 105 ne peuvent donc être une durée réelle, faute d’être explicitement formulés.

En vue de contourner cette logique limpide, les juges émettent deux avis différents, tous deux aux antipodes de la raison. Selon les conclusions du Vice-Procureur du Tribunal d’Instance présentées en 2016 et reprises mot à mot par la Vice-Procureure actuelle, je dois exécuter 19 ans de détention, toutes peines cumulées, plus les 2/3 de 25 ans, soit 10 ans supplémentaires ; au total, 29 ans. Ici nous sommes en présence de deux escamotages. Le premier étant que l’on semble ignorer que le Code pénal ne prévoit nulle part le cumul de plusieurs peines de réclusion à perpétuité. L’article 94 (p. 39) et les suivants se réfèrent aux peines cumulées, mais seulement dans le cas de réclusion temporaire. Le Code pénal ne fait nulle part allusion à des peines cumulées de réclusion à perpétuité. Le § 6 prévoit une peine à perpétuité accompagnée d’une peine de réclusion temporaire, dès lors qu’il mentionne un calcul des 2/5 de la peine. Par ailleurs, les 2/5 de 25 correspondent à 10 ans et le dernier alinéa 4 fixe un plafond limité à 4 (19 moins 15) et non à 10 ans qui, comme je l’ai prouvé précédemment sont calculés de façon favorable et non réelle. M. le Vice-Procureur dans un effort désespéré déployé pour me condamner à la plus lourde peine de réclusion, a négligé de constater que ses conclusions étaient un « bijou » de contradiction, d’incohérence et d’injustice. Car, en effet, il propose une détention de 4 ans pour la perpétuité, alors que pour la peine plus courte de 25 ans, il conclut à une détention de 10 ans, c’est-à-dire deux fois et demie plus longue ! Le rationalisme se venge toujours.

Le second avis, celui des juges de la Cour d’Appel, est encore pire et relève encore plus du théâtre de l’absurde. Selon cet avis, je devrais purger 17 fois une peine de 19 ans, soit 323 ans !

Par conséquent, conformément à la disposition du § 6, j’ai droit à la mise en liberté.

Violation n°4 : le § 1 de l’art. 106  (p. 50) du Code pénal stipule : « la mise en liberté conditionnelle est, quoi qu’il en soit, accordée excepté si une présomption d’évasion – suffisamment étayée – du détenu au cours de son incarcération, rend absolument nécessaire la poursuite de l’exécution de la peine, afin d’éviter que ce dernier ne commette de nouveaux actes criminels ». Je suis étonné de constater que les juges n’aient pas mentionné, en guise de motivation, que je détenais, en prison, des armes dangereuses telles qu’un diplôme universitaire, un Master en Mathématiques et une thèse de Doctorat et que je suis donc suspect de m’apprêter à commettre des actes criminels.

Il s’agit donc aussi d’une violation de l’art. 106.

Il est évident que certains juges ont trouvé un moyen fort simple de contourner la loi. C’est ce que l’on appellerait dans un langage familier « des propositions dingues ».

Il est « dingue » d’annoncer que je dois purger une détention de 323 ans, que je dois exécuter une peine réelle de 29 ans, il est « dingue » d’abolir quasiment la totalité des articles 105 et 106 en leur attribuant un contenu contraire à leur teneur réelle. Il est « dingue » de constater que les Procureurs de la Cour de Cassation mettent mes demandes aux archives, violant, ce faisant, l’art. 139 du Code de Procédure pénale qui exige une motivation, l’ordonnance 1169/2009 étant, par ailleurs, toujours valide.

Pendant sept siècles, de 1100 jusqu’en 1870, en Europe mais aussi en Amérique, des procès ont été engagés contre des animaux de la façon la plus officielle et formelle possible. Des juges, des avocats, des délibérations, des plaidoiries en Latin, des arrêts. Des dizaines d’animaux ont été condamnées, certains à la peine de mort. Des vaches, des chevaux,  des porcs, des chiens, des boucs, des rats, des sauterelles, des anguilles, des sangsues, etc. Apparemment, nombre de juges grecs continuent à appliquer, aujourd’hui encore, cette pratique « animale » aux détenus. Ils les considèrent comme des illettrés, comme des êtres dénués de raison, comme des animaux. Ils leur livrent n’importe quelle élucubration, afin de leur infliger la plus lourde peine possible. Ils bafouent ainsi les lois ou leur confèrent une teneur contraire à la finalité réelle des textes.

Selon l’art. 87, § 2 de la Constitution, « les juges sont tenus, dans l’exercice de leur fonction, de respecter seulement la Constitution et les Lois », tandis que l’art. 139, § 2 du Code de Procédure pénale stipule : « la motivation est exigée, sans exception, pour tous les arrêts, les ordonnances et les dispositions, même si cela est spécifiquement requis par la loi ou si de telles décisions sont définitives ou en cours de procédure de renvoi ou si leur adoption est laissée à la discrétion et à la libre appréciation du juge qui les a prononcées ». Lorsque c’est le contraire qui se produit, à savoir lorsque la Constitution et la Loi sont soumises à l’idéologie du juge, il n’y a plus d’État de droit. Certes, nous sommes en République, puisqu’il existe des élections, mais l’État de droit fait défaut. L’indépendance de la justice dégénère en immunité.

C’est ce qu’attestent deux sondages organisés au début de l’année. Selon les résultats, 67 % des sondés de la première consultation et 73 % de la seconde, ne font pas confiance à la Justice. Un pourcentage accablant puisqu’il s’agit d’une majorité écrasante des 2/3. Seuls les politiques et les journalistes expriment un avis favorable envers la Justice. Malheureusement pour les Juges, la méfiance exprimée lors des mêmes sondages à l’égard de ces deux catégories va jusqu’à dépasser celle dont la Justice fait l’objet, pour atteindre les 90 % ! 

Ce constat ne surprendra personne. Il suffit à tout un chacun de consulter les arrêts des tribunaux relatifs à des questions cruciales. Il aboutira aisément aux mêmes conclusions. Citons la décision sur le Mémorandum, le scandale de la Bourse avec les obligations structurées, le scandale du Vatopedi, la liste Lagarde, le navire Noor avec les 2 tonnes d’héroïne, les licences télévisuelles, l’origine du patrimoine des juges… Et rien de décisif n’est à attendre du scandale Novartis.

Qu’attendre d’une Justice qui, soixante-dix après, n’a pas encore réhabilité le nom du journaliste Staktopoulos condamné à mort et exécuté en 1948 pour l’assassinat du journaliste américain Polk, alors qu’il était innocent ?

Juin 2019

Prison de Korydallos

A.G

P. S. Le 24 avril, j’ai déposé la 5ème demande de mise en liberté. Le Procureur l’a rejetée en une semaine et le Conseil en un mois moyennant des procédures sommaires. En mettant ainsi à mal la logique et la raison. De façon fallacieuse, ils s’adonnent à cette mascarade de justice en prétendant que je dois exécuterà une peine réelle de 19 ans.  Donc, les 19 ans du § 2 de l’art. 105 du Code pénal, purgés par un septuagénaire sont réels. Partant, les 2/5 de la réclusion temporaire le sont aussi. Donc, les 2/5 sont plus courts que le 1/3 dont doit s’acquitter un détenu moins âgé, bénéficiant de mesures d’indulgence. Et pourtant, non ! Ils sont arrivés à accomplir l’exploit d’inverser les bases de l’Arithmétique et des Mathématiques valables de l’Antiquité à nos jours !

Je répète que j’ai purgé, selon les termes de l’alinéa 1 du § 6 de l’art. 105 du Code pénal, une peine de 29 ans et demi, dont 16 ans (à un mois près) sont réels. Et ce, sans avoir obtenu la moindre permission de sortie, malgré les sept (7) demandes rejetées. En prison, j’ai connu plus de dix Procureurs. Parmi eux seulement deux, un homme et une femme, étaient dignes de respect. Les autres n’étaient que 3des simulateurs.

ΠΩΣ ΟΙ ΔΙΚΑΣΤΕΣ ΚΟΥΡΕΛΙΑΖΟΥΝ ΤΟΥς ΝΟΜΟΥΣ

(ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΕΝΗ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ DOCUMENTO, ΚΥΡΙΑΚΗ 8 ΙΟΥΛΙΟΥ 2018 )

https://www.documentonews.gr/article/alexandros-giwtopoylos-pws-oi-dikastes-koyreliazoyn-toys-nomoys

Προκειμένου ν’ αποτρέψουν την αποφυλάκισή μου, την οποία δικαιούμαι από το 2015, μερίδα των Δικαστών έχει κατακρεουργήσει το άρθρο 105 Π.Κ. Αγνοώντας το, παραχαράσσοντάς το, παραβιάζοντας το γράμμα και το πνεύμα του. Εχω κάνει 4 αιτήσεις αποφυλάκισης τα δύο τελευταία χρόνια, που απορρίφθηκαν. Στις δύο πρώτες ισχυρίζονται πράγματα εξωφρενικά, ενώ στις δύο επόμενες οι εισαγγελείς του Α.Π. τις έβαλαν στο αρχείο, χωρίς καμία αιτιολόγηση. Επειδή από πρώτη ματιά όλ’ αυτά φαίνονται απίστευτα είμαι υποχρεωμένος να γίνω λίγο κουραστικός, παραθέτοντας κάποια στοιχεία. Προσκαλώ τον αναγνώστη να τα ελέγξει παραπέμποντάς τον στον Π.Κ. 2015 του Μ. Σπυριδάκη, εκδόσεις Αντ. Σάκκουλα.

Παραβίαση πρώτη: Σύμφωνα με το άρθρο 105 Π.Κ. παρ. 2 (σελ. 47) ο ισοβίτης που έχει υπερβεί το 70ό έτος της ηλικίας του, ακόμη και αν έχει επιπλέον των ισοβίων ποινή που συντρέχει σωρευτικά, απολύεται αν έχει εκτίσει 19 έτη. Ποινή που είναι με ευεργετικό υπολογισμό και όχι πραγματική για δύο λόγους: Ο πρώτος αναφέρεται στο εδάφιο 1, της παρ. 6 του 105 (σελ. 49) όπου λέει: “Για τη χορήγηση της υφ’ όρου απόλυσης ως ποινή που εκτίθηκε θεωρείται αυτή που υπολογίστηκε ευεργετικά σύμφωνα με τις ισχύουσες διατάξεις”. Αρα, τουλάχιστον για το άρθρο 105, όπου αναφέρεται “έκτιση ποινής” εννοεί ευεργετικά. Δεύτερον, συγκρίνοντας την ευεργεσία στον υπερήλικα με πρόσκαιρη κάθειρξη που είναι τα 2/5 της ποινής, με την ποινή του μη υπερήλικα που είναι το 1/3 (παρ. 6, εδ. 2, σελ. 49) και δεδομένου ότι τα 2/5 είναι μεγαλύτερα του 1/3, τα 2/5 δεν μπορεί να είναι πραγματικά γιατί τότε δεν υπάρχει ευεργεσία κι ο υπερήλικας εκτίει μεγαλύτερη ποινή απ’ τον μη υπερήλικα.

Αρα λογικά και για τον ισοβίτη, τα 19 έτη είναι με ευεργητικό υπολογισμό. Το Νοέμβρη του 2015 που έκανα την πρώτη αίτηση είχα εκτίσει 20 έτη και σήμερα 28,5 έτη και μου αρνούνται την αποφυλάκιση (15 έτη και 11 μήνες πραγματική ποινή, συν 9 έτη και 4 μήνες λόγω ηλικίας, συν 3 έτη και 3 μήνες αναγνωρισμένα λόγω σπουδών και απόκτησης Master Μαθηματικών από Γαλλικό Πανεπιστήμιο). Το σημαντικό όμως είναι ότι αυτήν την ερμηνεία έχει και το βούλευμα του Α.Π. 1169/2009 που λέει ότι η παρ. 2 είναι “ειδική διάταξη που ρυθμίζει συστηματικά και πλήρως την υπό όρο απόλυση των υπερήλικων καταδίκων” και “αποκλείει ρητά την παράλληλη εφαρμογή της παρ. 6”. Οι Δικαστές που απορρίπτουν την αίτησή μου δεν δέχονται το βούλευμα 1169/2009 χωρίς να απαντούν στο καίριο ερώτημα: Ποιο είναι το ευεργέτημα κατ’ αυτούς, ρητά, λιτά και μετρήσιμα, που προβλέπει η παρ. 2 εδ. 1,2,3 για τους άνω των 70 ετών, που είναι διαφορετικό απ’ αυτό για τους άνω των 65 ετών (εδ. 4);

Θα μου πουν, ότι δεν απαντάνε σε κατάδικους “τρομοκράτες”. Τους εγκαλεί όμως η λογική, ο ορθολογισμός, η “επιστήμη” τους, το βούλευμα 1169/2009 Α.Π. Κι ότι δεν απαντούν σημαίνει ότι δεν μπορούν, ότι έχουν συνείδηση της απάτης που διαπράττουν καταργώντας τη νομοθετική διάταξη. Μόνο μ’ αυτήν, δικαιούμαι την απόλυση υπό όρο.

Παραβίαση δεύτερη: Η παράγραφος 4 του 105 Π. Κ. εδ. 2, (σελ. 48) λέει: “Σε κάθε περίπτωση ο κατάδικος μπορεί να απολυθεί αν έχει εκτίσει 25 έτη και όταν το παραπάνω άθροισμα των ποινών υπερβαίνει το όριο αυτό”. Σύμφωνα με το πιο πάνω εδ. 1 της παρ. 6, τα 25 έτη είναι με ευεργετικό υπολογισμό κι άρα δικαιούμαι την απόλυση αφού έχω εκτίσει 28,5 έτη. Αυτή η διάταξη είναι ολοκάθαρη. Το μόνο νόημα που μπορεί να έχει είναι ότι απολύεσαι όταν έχεις εκτίσει 25 έτη με ευεργετικό υπολογισμό, ανεξάρτητα απ’ την πραγματική ποινή που έχεις εκτίσει. Οποιαδήποτε άλλη ερμηνεία με αναφορά σε ελάχιστη πραγματική ποινή την καθιστά περιττή και άχρηστη αφού αυτό γίνεται στην παρ. 6 και συνεπώς η παρ. 4 δεν έχει λόγο ύπαρξης. Κι εδώ έχουμε κατάργηση νομοθετικής διάταξης με την οποία δικαιούμαι την απόλυση υπό όρο.

Παραβίαση τρίτη: Εδώ φτάνουμε στην καρδιά της εξαπάτησης και του παραλογισμού. Σύμφωνα με την παρ. 6, για να χορηγηθεί στον ισοβίτη απόλυση υπό όρο, θα πρέπει να έχει εκτίσει πραγματική ποινή 15 ετών που προσαυξάνεται κατά τα 2/5 των λοιπών ποινών που συντρέχουν σωρευτικά. Και καταλήγει: “Σε κάθε περίπτωση όμως ο κατάδικος μπορεί ν’ απολυθεί εάν έχει εκτίσει 19 έτη” (εδ. 4, σελ. 49). Σύμφωνα με το πρώτο εδάφιο της ίδιας παραγράφου 6 που ανέφερα πιο πάνω, αυτή η έκτιση, εξ αυτού του ορισμού, υπολογίζεται ευεργετικά, δηλ. έχουμε τα 15 έτη πραγματικής ποινής και τα υπόλοιπα 4 ευεργετικά. Απ’ τη στιγμή που υπάρχει ο ορισμός του πρώτου εδαφίου, δεν μπορεί τα 19 έτη να είναι πραγματικά, γιατί τότε θα όφειλε να το αναφέρει ρητά. Αυτό το απλό πράγμα το αντιλαμβάνεται ένας μαθητής Λυκείου. Κι επιβεβαιώνεται με τρόπο απόλυτο και αναμφισβήτητο αν αντιπαραθέσουμε αυτήν την παρ. 6, με το παρόμοιου περιεχομένου άρθρο 110Β παρ. 2 (σελ. 55) που αναφέρεται στην ειδική περίπτωση της απόλυσης υπό όρο με ηλεκτρονική επιτήρηση. Στην παράγραφο 2 γίνεται παραπλήσια παράθεση με την παρ. 6 του 105. Μόνο οι αριθμοί αλλάζουν αφού πρόκειται για βραχιολάκι. Η παράθεση καταλήγει στο εδάφιο 3 της παρ. 2 που λέει επί λέξει: “Σε κάθε περίπτωση όμως, ο κατάδικος μπορεί να απολυθεί, εάν έχει εκτίσει πραγματικά (υπογραμμίζω εγώ) στο σωφρονιστικό κατάστημα 14 έτη”. Αρα κατ’ αντιδιαστολή, στην παρ. 6 του 105, η έκτιση των 19 ετών δεν είναι πραγματική, αφού δεν αναφέρεται ρητά.

Προκειμένου να ξεφύγουν απ’ αυτήν την ολοκάθαρη λογική, οι Δικαστές παρουσιάζουν δύο διαφορετικές απόψεις που αμφότερες έχουν πάρει διαζύγιο απ’ τον ορθολογισμό. Σύμφωνα με την πρόταση του Αντιεισαγγελέα Πρωτοδικών το 2016, που αντέγραψε κατά λέξη η σημερινή Αντιεισαγγελέας, οφείλω να εκτίσω 19 έτη επειδή συρρέουν οι ισόβιες ποινές, συν τα 2/5 του 25 δηλ. άλλα 10 έτη, συνολικά 29 έτη. Εδώ έχουμε δύο λαθροχειρίες. Η πρώτη είναι ότι δεν υπάρχει πουθενά στον Ποινικό Κώδικα συρροή πολλών ποινών ισόβιας κάθειρξης. Το άρθρο 94 (σελ. 39) και επόμενα που αναφέρονται στις συντρέχουσες ποινές αφορά μόνο ποινές πρόσκαιρης κάθειρξης. Πουθενά στον Π.Κ. δεν υπάρχει αναφορά σε ποινή πολλών ισοβίων. Και η παρ. 6 αναφέρεται σε ποινή μιας ισόβιας κάθειρξης με συντρέχουσα ποινή πρόσκαιρης, αφού υπολογίζει τα 2/5 της ποινής. Δεύτερο τα 2/5 του 25 είναι 10 έτη, αλλά υπάρχει το ανώτατο όριο, που θέτει το επόμενο καταληκτικό εδάφιο 4, που είναι τα 4 έτη (19 μείον 15). Αρα εκτίεις 4 κι όχι 10. Τα οποία όπως απέδειξα στην προηγούμενη παράγραφο είναι έτη με ευεργετικό υπολογισμό κι όχι πραγματικά. Στην απεγνωσμένη προσπάθειά του ο κ. Αντιεισαγγελέας να μου φορτώσει όσο το δυνατόν μεγαλύτερη φυλάκιση, του διαφεύγει ότι η πρότασή του συνιστά μαργαριτάρι αντιφατικότητας, ασυναρτησίας και αδικίας. Γιατί προτείνει φυλάκιση διάρκειας 4 ετών για τα ισόβια ενώ για την μικρότερη ποινή των 25 χρόνων προτείνει φυλάκιση 10 ετών, δηλ. δυόμιση φορές μεγαλύτερη! Ο ορθολογισμός πάντα εκδικείται.

Η δεύτερη άποψη, αυτή του βουλεύματος Εφετών είναι χειρότερη αφού αρμόζει περισσότερο στο θέατρο του παραλόγου. Σύμφωνα μ’ αυτήν πρέπει να εκτίσω ποινή 19 έτη επί 17 φορές δηλ. 323 έτη ποινής!

Συνεπώς και με τη διάταξη της παρ. 6 δικαιούμαι την απόλυση.

Παραβίαση τέταρτη: Σύμφωνα με το άρθρο 106 Π.Κ. παρ. 1 (σελ. 50) “Η απόλυση υπό όρο χορηγείται οπωσδήποτε, εκτός αν κριθεί με ειδική αιτιολογία ότι η διαφυγή του κατάδικου κατά την έκτιση της ποινής του, καθιστά απολύτως αναγκαία τη συνέχιση της κράτησής του για να αποτραπεί η τέλεση από αυτόν νέων αξιόποινων πράξεων”. Απορώ πώς δεν συνέταξαν την αιτιολογία, λέγοντας ότι μέσα στη φυλακή απέκτησα επικίνδυνο οπλισμό αποτελούμενο από πτυχίο πανεπιστημίου, Master Μαθηματικών και τελείωσα το Διδακτορικό κι άρα είμαι ύποπτος τέλεσης αξιόποινων πράξεων.

Παραβιάζουν λοιπόν και το άρθρο 106.

Είναι φανερό ότι μερίδα των Δικαστών για να μπορεί να στρεψοδικεί έχει βρει έναν απλό τρόπο. Αυτόν που ο κόσμος αποκαλεί στη λαϊκή γλώσσα “πουλάνε τρελίτσα”. Πουλάνε τρελίτσα όταν μου λένε ότι πρέπει να εκτίσω 323 έτη. Πουλάνε τρελίτσα όταν μου λένε ότι πρέπει να εκτίσω πραγματικά 29 έτη. Πουλάνε τρελίτσα όταν καταργούν σχεδόν όλο το άρθρο 105 και το 106, αποδίδοντάς τους περιεχόμενο αντίθετο απ’ αυτό που έχουν. Πουλάνε τρελίτσα όταν οι Εισαγγελείς του Α.Π., βάζουν στο αρχείο τις αιτήσεις μου, παραβιάζοντας το άρθρο 139 Κ.Π.Δ. που απαιτεί αιτιολόγηση κι ενώ υπάρχει το βούλευμα 1169/2009 Α.Π.

Επί επτά αιώνες, απ’ το 1100 μέχρι το 1870 στην Ευρώπη αλλά και στην Αμερική έγιναν δίκες ζώων, με κάθε επισημότητα, με όλο το τυπικό. Με δικαστές, δικηγόρους, συνεδριάσεις, ανακρίσεις και αγορεύσεις στα Λατινικά, αποφάσεις. Καταδικάστηκαν δεκάδες ζώα και ορισμένα σε θάνατο. Αγελάδες, άλογα, χοίροι, σκύλοι, τράγοι, αρουραίοι, ακρίδες, χέλια, βδέλλες κ.λπ. Φαίνεται ότι ορισμένοι Ελληνες Δικαστές συνεχίζουν αυτήν την… φιλόζωη πρακτική με τους σημερινούς κρατούμενους. Θεωρώντας τους αγράμματους, μη νοήμονα όντα, ζώα. Τους πουλάνε οποιαδήποτε τρελίτσα επινοήσουν προκειμένου να τους φυλακίσουν κατά τη μεγαλύτερη δυνατή χρονική διάρκεια. Καταργώντας τους νόμους ή δίνοντάς τους περιεχόμενο αντίθετο απ’ αυτό που έχουν.

Σύμφωνα με το άρθρο 87 παρ. 2 του Συντάγματος “οι δικαστές στην άσκηση των καθηκόντων τους υπόκεινται μόνο στο Σύνταγμα και στους νόμους”, ενώ το άρθρο 139 ΚΠΔ παρ. 2 λέει ότι “αιτιολογία απαιτείται σε όλες χωρίς εξαιρέσεις τις αποφάσεις τα βουλεύματα και τις διατάξεις ανεξάρτητα, του αν αυτό απαιτείται ειδικά από το νόμο ή αν είναι οριστικές ή παρεμπίπτουσες ή αν η έκδοσή τους αφήνεται στην διακριτική, ελεύθερη ή ανέλεγκτη κρίση του δικαστή που τις εξέδωσε”. Οταν λοιπόν συμβαίνει το αντίστροφο, όταν δηλ. το Σύνταγμα και ο νόμος υπόκεινται στην ιδεολογία του δικαστή, δεν έχουμε Κράτος Δικαίου. Εχουμε βέβαια Δημοκρατία αφού διεξάγονται εκλογές αλλά χωρίς Κράτος Δικαίου. Η ανεξαρτησία εκφυλίζεται σε ασυδοσία της Δικαιοσύνης.

Αυτά επιβεβαιώνουν δύο δημοσκοπήσεις που έγιναν στην αρχή του έτους. Σύμφωνα μ’ αυτές, το 68% των ερωτηθέντων στην πρώτη και το 73% στην άλλη δεν έχουν εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη. Ποσοστά συντριπτικά αφού σημαίνουν πλειοψηφία άνω των 2/3. Οι μόνοι που μιλάνε με καλά λόγια για τη Δικαιοσύνη είναι οι πολιτικοί και οι δημοσιογράφοι. Δυστυχώς για τους Δικαστές τα ποσοστά αναξιοπιστίας αυτών των δύο χώρων, σύμφωνα με την ίδια δημοσκόπηση ξεπερνάει αυτό της Δικαιοσύνης, φτάνοντας στο 90%.

Οι παραπάνω διαπιστώσεις δεν ξενίζουν. Οποιος ρίξει μια ματιά στις Δικαστικές αποφάσεις για τα σημαντικά ζητήματα, θα καταλήξει αβίαστα στα ίδια συμπεράσματα. Στην απόφαση για το Μνημόνιο, για το σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου για τα δομημένα ομόλογα, για το σκάνδαλο της Siemens, για το σκάνδαλο του Βατοπεδίου, για τη λίστα Λαγκάρντ, για το πλοίο Noor 1 με τους 2 τόνους ηρωίνη, για τις τηλεοπτικές άδειες, για το “πόθεν έσχες” των Δικαστών. Κι ούτε για το σκάνδαλο της Novartis πρόκειται να υπάρξει κάτι ουσιαστικό.

Τι να περιμένει κανείς από μια Δικαιοσύνη που εβδομήντα χρόνια μετά, δεν έχει αποκαταστήσει το όνομα του δημοσιογράφου Στακτόπουλου, που καταδικάστηκε το 1948 σε θάνατο και εκτελέστηκε, για τη δολοφονία του αμερικανού δημοσιογράφου Πολκ, ενώ ήταν αθώος.

Ιούνιος 2018

Φυλακές Κορυδαλλού

Αλέκος Γιωτόπουλος

Υ.Γ. Στις 24 Απριλίου υπέβαλα την 5η αίτηση αποφυλάκισης. Με συνοπτικές διαδικασίες, η Εισαγγελέας σε μία βδομάδα και το Συμβούλιο σε ένα μήνα, την απέρριψαν. Κακοποιώντας τη λογική και τον ορθολογισμό. Στρεψοδικώντας, πουλώντας ξανά την ίδια τρελίτσα. Ισχυρίζονται ότι πρέπει να εκτίσω πραγματική ποινή 19 ετών. Αρα τα 19 έτη της παρ. 2 του 105 Π.Κ. που εκτίει ο εβδομηντάχρονος ισοβίτης είναι πραγματικά. Αρα και τα 2/5 της πρόσκαιρης κάθειρξης. Αρα τα 2/5 είναι μικρότερα απ’ το 1/3 που εκτίει ο μη υπερήλικας αφού έχουμε ευεργεσία. Κι όμως δεν είναι. Κατόρθωσαν τον άθλο ν’ ανατρέψουν τα θεμέλια της Αριθμητικής και των Μαθηματικών απ’ την Αρχαιότητα μέχρι σήμερα.

Επαναλαμβάνω ότι έχω εκτίσει, σύμφωνα με τον ορισμό του πρώτου εδαφίου της παρ. 6, του 105 Π.Κ. 28,5 έτη. Απ’ αυτά τα 16 έτη (παρά ένα μήνα) είναι πραγματικά. Χωρίς να έχω πάρει ούτε μία άδεια, παρότι μέχρι το 2015 είχα κάνει 7 (επτά) αιτήσεις που απορρίφθηκαν. Μέσα στη φυλακή γνώρισα πάνω από 10 Εισαγγελείς. Απ’ αυτούς μόνο δύο, μια γυναίκα κι ένας άνδρας, ήταν αξιοσέβαστοι. Οι υπόλοιποι πουλούσαν τρελίτσα.

Α.Γ.

H προβληματική εφαρμογή της Αρχής της Ισότητας Όλων απέναντι στον Νόμο με αφορμή τις παραβιάσεις βασικών δικαιωμάτων του Αλέκου Γιωτόπουλου